บทที่ 54 คนเราต่างมีปณิธาน

จางหยางซึ่งยังนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียนขั้นบันไดไม่รู้เลยว่า เหอจิ้งกำลังช่วยเขาชิงโควตาเป็นศิษย์ของนักวิชาการ เวลานี้จางหยางยังคงคำนวณขนาดเงินทุนในบัญชีของตัวเอง

หลังการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นสิ้นสุดลง ไล่เหว่ยเจี๋ยยังต้องจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้เขาอีก 40,000 หยวน โดยในจำนวนนั้น 20,000 หยวนเป็นเงินเดิมพัน

ต่อมาคือบัญชีจริงของเขา ในวันที่ 20 เขาใช้เงิน 40,000 หยวนซื้อไชน่าเสินหัวที่ราคา 24.37 หยวน และใช้อีก 40,000 หยวนซื้อฉางเจียงเพาเวอร์ที่ราคา 11.37 หยวน

จนถึงวันนี้ซึ่งเป็นวันที่ 22 ไชน่าเสินหัวขาดทุน 2,708 หยวน ส่วนฉางเจียงเพาเวอร์ทำกำไรได้ 1,732 หยวน

ST จงฝ่างจีที่เขาใช้เงิน 20,000 หยวนไล่ซื้อในราคาสูง ทำกำไรให้จางหยางได้ 13.03% ตั้งแต่วันที่ 20 คิดเป็นเงิน 2,606 หยวนจีน จากนั้นในวันที่ 21 และ 22 ราคาก็พุ่งชนเพดานอีกหนึ่งครั้ง และปรับขึ้นอีก 3.63% เวลานี้จึงเพิ่มขึ้นรวม 22.99% มีกำไรรวม 4,598.93 หยวน

วันนี้หรือก็คือวันที่ 22 หุ้น ST จงฝ่างจีปิดแท่งเทียนที่มีไส้บน แต่ปริมาณการซื้อขายบริเวณฐานกลับเพิ่มขึ้นเป็นขั้น ๆ คล้ายสัญญาณเครือข่าย อีกทั้งด้านข่าวสารก็ไม่มีข่าวลบ จางหยางจึงตัดสินใจถือต่ออีกหนึ่งวันซื้อขายเพื่อดูสถานการณ์

ส่วนเงินที่เหลือทั้งหมดนำไปลงทุนในธุรกรรมซื้อคืนแบบย้อนกลับอายุหนึ่งวัน รวมเป็นเงิน 88,000 หยวน

ไชน่าเสินหัวมูลค่า 37,292 หยวน บวกกับฉางเจียงเพาเวอร์ 41,732 หยวน ST จงฝ่างจี 24,598.93 หยวน ธุรกรรมซื้อคืนพันธบัตรรัฐบาลแบบย้อนกลับอีก 88,000 หยวน และเงินที่ต้องรับจากไล่เหว่ยเจี๋ย 40,000 หยวน ตอนนี้จางหยางมีเงินทั้งหมด 231,622.93 หยวน

“เงินในบัญชีเกินสองแสนแล้ว ถึงเวลาต้องใช้เครื่องมือทางการเงินสักหน่อย” จางหยางพึมพำกับตัวเอง

แม้ว่าในปี 2009 บริษัทหลักทรัพย์จะยังไม่มีบริการซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยเงินกู้และการยืมหลักทรัพย์ แต่กฎหมายหลักทรัพย์ฉบับใหม่ปี 2005 ได้ระบุไว้ว่า บริษัทหลักทรัพย์สามารถดำเนินธุรกิจซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยเงินกู้และการยืมหลักทรัพย์ได้

ระเบียบกำกับดูแลบริษัทหลักทรัพย์ที่ประกาศใช้ในปี 2008 ก็ได้กำหนดกรอบกฎเกณฑ์ของธุรกิจซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยเงินกู้และการยืมหลักทรัพย์ไว้อย่างชัดเจนเช่นกัน

ในเมื่อทางการอนุญาตแล้ว แต่บริษัทหลักทรัพย์ยังไม่ได้เปิดให้บริการ นักลงทุนที่ต้องการระดมทุนเพื่อเพิ่มเลเวอเรจจึงสามารถไปหาบริษัทจัดหาเงินทุนโดยเฉพาะ เพื่อขอรับเงินทุนแบบมีเลเวอเรจได้

โดยทั่วไป เกณฑ์ขั้นต่ำเริ่มต้นที่ 200,000 หยวน และเลเวอเรจสูงสุดอยู่ที่สิบเท่า

หากเป็นนักลงทุนมืออาชีพหรือเคยทำงานในธุรกิจหลักทรัพย์ เลเวอเรจสูงสุดสามารถเพิ่มได้ถึงหนึ่งร้อยเท่า

หนึ่งร้อยเท่าหมายความว่าอย่างไร?

มีเงิน 10,000 หยวน รับเงินทุนเพิ่มอีก 990,000 หยวน เท่ากับใช้เงินหนึ่งล้านหยวนในการลงทุน

ราคาขยับขึ้น 1% เงินต้นก็เพิ่มเป็นสองเท่า หากพุ่งชนเพดานราคาหนึ่งครั้งก็กลายเป็นสิบเท่า นี่แหละคือความน่ากลัวของเลเวอเรจ!

“ก๊อก ก๊อก”

“ศาสตราจารย์หวังครับ ไม่ทราบว่าใครคือจางหยาง?”

ขณะที่จางหยางกำลังครุ่นคิดเรื่องการจัดหาเงินทุน เสียงเคาะประตูสองครั้งพร้อมเสียงทุ้มหนักของชายวัยกลางคนก็ดังเข้ามาในห้องเรียนขั้นบันได ทำให้ทุกคนหันไปมอง

หวังซิ่งปังที่อยู่บนแท่นบรรยายรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง จึงถามว่า “เลขานุการเฉิง คุณมีธุระอะไรกับจางหยางหรือ?”

“คณบดีต้องการพบเขา”

เฉิงหงฟาตอบสั้น ๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการเปิดเผย หวังซิ่งปังจึงได้แต่หันไปมองจางหยางแล้วพูดว่า “จางหยาง เธอออกไปกับเลขานุการเฉิงหน่อยเถอะ”

“ครับ”

จางหยางลุกขึ้นยืน

แม้เขาจะงุนงงมากเช่นกันและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อีกฝ่ายมาหาเขาถึงที่ ทั้งยังเป็นผู้ช่วยเลขานุการของคณบดีเป้าซิงเหว่ย เขาย่อมไม่อาจปฏิเสธได้

เมื่อมาแล้วก็รับมือไป ทหารมาก็ใช้ขุนพลต้าน น้ำมาก็ใช้ดินกั้น

……

เมื่อมาถึงห้องทำงานของเป้าซิงเหว่ย จางหยางเหลือบมองเหอจิ้งด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรกับเป้าซิงเหว่ยไปบ้าง

“เธอคือจางหยางหรือ?”

เป้าซิงเหว่ยเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

ตั้งแต่จางหยางเดินเข้ามาในห้องทำงาน เขาก็เริ่มกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

ผู้ชายที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเต็มใจปูทางให้ ย่อมต้องมีจุดโดดเด่นบางอย่าง ไม่หน้าตาดีก็ต้องมีความสามารถ

ตอนนี้ดูออกแล้วว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดี เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าความสามารถเป็นอย่างไร

“ครับ”

จางหยางตอบอย่างสุขุม ไม่ถ่อมตัวและไม่ยโส

เมื่อต้องสนทนากับผู้มีอำนาจเป็นครั้งแรก ห้ามแสดงความประหม่าออกมาเด็ดขาด เพราะเมื่อพบกันครั้งแรก ทั้งสองฝ่ายยังไม่คุ้นเคยกัน อีกฝ่ายจะตัดสินและหยั่งเชิงภูมิหลังกับนิสัยของคนคนหนึ่งผ่านรายละเอียดต่าง ๆ

หากเริ่มต้นก็ประหม่าเสียแล้ว ย่อมแสดงว่าจิตใจค่อนข้างอ่อนแอ

หากเปลี่ยนเป้าซิงเหว่ยเป็นลูกค้าในวงเหล้า แค่เขาเปิดปากพูด คุณก็สั่นงันงกแล้ว แบบนี้จะเจรจาโครงการความร่วมมือกันอย่างไร?

หลังจางหยางตอบ เป้าซิงเหว่ยก็ไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องดวงตาของอีกฝ่าย ทั้งคู่ต่างไม่สานต่อบทสนทนา

ภายในห้องทำงาน บรรยากาศยิ่งกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะเวลาที่เงียบงัน เหอจิ้งซึ่งอยู่ด้านข้างทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง เธอรู้สึกเพียงว่าการที่ทั้งสองคนไม่พูดอะไรทำให้เธออึดอัดไปทั้งตัว

ระหว่างที่เงียบงัน เป้าซิงเหว่ยก็เริ่มสนใจจางหยางแล้ว

หากเป็นนักศึกษาทั่วไป ต่อให้เป็นศาสตราจารย์ เมื่อเผชิญกับแรงกดดันทางจิตวิทยาจากความเงียบของเขาก็คงกระวนกระวายไม่เป็นสุข แต่จางหยางยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน รอให้อีกฝ่ายพูดต่อ แสดงว่าผู้ชายคนนี้มีจิตใจแข็งแกร่งมาก ไม่หวั่นไหวเพราะสิ่งรอบข้างได้ง่าย ๆ

“ไม่ทราบว่าคณบดีเป้าเรียกผมมาด้วยเรื่องอะไรครับ?”

ทันใดนั้น!

จางหยางก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

เหอจิ้งซึ่งอยู่ด้านข้างถอนหายใจโล่งอก บรรยากาศเมื่อครู่นี้ตึงเครียดเกินไปจริง ๆ

ภายในเวลาเพียงสิบกว่าวินาที เป้าซิงเหว่ยก็พอจะรู้จักจางหยางคร่าว ๆ แล้ว เขาไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เล่าเรื่องโควตาเรียนปริญญาเอกและการเข้าทำงานในหน่วยงานการเงินของรัฐออกมาตามความจริงทั้งหมด

จากนั้นเขาเหลือบมองเหอจิ้ง ก่อนมองตรงไปยังจางหยางแล้วพูดว่า “เธอมีเพื่อนร่วมชั้นที่ดี เธอเป็นคนเสนอชื่อเธอให้ฉัน แต่ก่อนหน้านั้น ฉันอยากรู้อัตราผลตอบแทนจากบัญชีจริงของเธอ”

“ถ้าคณบดีเป้าต้องการดูอัตราผลตอบแทนจากบัญชีจริงของผม ในฐานะนักศึกษา ผมย่อมไม่ปฏิเสธ แต่การเรียนต่อปริญญาเอกแล้วเข้าไปทำงานในหน่วยงานการเงินของรัฐ ไม่ได้อยู่ในแผนที่ผมพิจารณาไว้ครับ”

จางหยางปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เป้าซิงเหว่ยชะงักไปก่อน แล้วรีบถามว่า “ทำไม?”

เหอจิ้งลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินมาข้างกายจางหยางแล้วพูดเสียงเบาว่า “คิดให้ดีนะจางหยาง ถ้าพลาดไปแล้วจะไม่มีโอกาสอีก”

“ผมมีแผนชีวิตของตัวเอง” จางหยางตอบเหอจิ้งเสียงเบา ก่อนจะมองเป้าซิงเหว่ยแล้วพูดว่า “ถ้าเรียนปริญญาเอก อย่างน้อยก็ต้องเรียนอีกห้าปี หลังเข้าไปทำงานในหน่วยงานแล้วยังต้องค่อย ๆ สะสมอาวุโส ผมเป็นคนค่อนข้างใจร้อน โลกข้างนอกน่าจะเหมาะกับผมมากกว่าครับ”

“จะทำกองทุนส่วนบุคคลหรือ?”

เป้าซิงเหว่ยถามอีกครั้ง

จางหยางยิ้มเรียบ ๆ แล้วพูดว่า “ผมอาจพัฒนาไปในสายของนักเก็งกำไรครับ”

“เธอนี่แตกต่างจากคนอื่นอยู่บ้างจริง ๆ ไม่ทำกองทุนส่วนบุคคล ไม่เข้าหน่วยงาน คิดแต่จะเป็นนักเก็งกำไร เธอมั่นใจในรูปแบบการซื้อขายของตัวเองมากหรือ?”

เป้าซิงเหว่ยสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความทะนงในตัวจางหยาง นั่นคือความฮึกเหิมที่มีเฉพาะในวัยหนุ่ม ราวกับว่าสามารถแทงทะลุท้องฟ้าได้

“ถ้าพลาดตลาดกระทิงรอบฟื้นตัวครั้งนี้ไป ใครจะรู้ว่าครั้งต่อไปจะมาเมื่อไหร่ครับ”

จางหยางตอบอย่างถ่อมตัว

เขาไม่ได้โอ้อวดรูปแบบการซื้อขายของตัวเอง แต่โยนความมั่นใจในการเป็นนักเก็งกำไรทั้งหมดให้เป็นผลจากการฟื้นตัวของตลาด

บทสนทนาสั้น ๆ กลับทำให้เป้าซิงเหว่ยรู้สึกว่ามองชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ตรงหน้าไม่ออก เขาจึงถามอีกว่า “ครอบครัวของเธอทำงานอะไร?”

เขาอยากรู้ว่าความสุขุมและจิตใจที่แข็งแกร่งของจางหยางเกี่ยวข้องกับครอบครัวหรือไม่

“ก็แค่ลูกชาวนาครับ” จางหยางไม่ได้อธิบายรายละเอียด เพียงพูดข้ามไป ก่อนเอ่ยขึ้นอีกว่า “ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคณบดีเป้า แต่นักศึกษาย่อมมีปณิธานของตนเอง โปรดให้อภัยที่ผมเสียมารยาทด้วยครับ”

“คนเราต่างมีปณิธาน เข้าใจได้”

เป้าซิงเหว่ยเข้าใจหัวใจที่กระสับกระส่ายของจางหยาง ตอนที่เขาไปศึกษาต่อในสหรัฐอเมริกา ทุกคนต่างแนะนำให้เขาเรียนแพทย์ แต่เขากลับยืนกรานจะเรียนการเงินและการลงทุน และเพราะมีความคิดเป็นของตัวเองนี่เอง จึงทำให้เกิด “นักวิชาการตัวปลอมเป้าซิงเหว่ย” ขึ้นมา

ว่ากันว่าชีวิตคนเราล้วนหวนเก็บดอกไม้ยามเช้าในยามเย็น จางหยางในเวลานี้ทำให้เป้าซิงเหว่ยมองเห็นตัวเองในอดีตที่หยิ่งทะนงและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร

จางหยางเองก็คาดไม่ถึงว่า เพราะบทสนทนาครั้งนี้ เป้าซิงเหว่ยผู้ซึ่งจดจำเขาได้อย่างลึกซึ้ง จะกลายเป็นคุณผู้ชายคนสำคัญของเขาในอนาคต