บทที่ 56 ความอาลัยใต้ราตรี

ยามค่ำคืน สายลมแผ่วเบาพัดผ่านต้นไม้ในมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ใบไม้เสียดสีกันดังซ่า ๆ แม้แต่ดอกซากุระยามค่ำคืนสองข้างถนนที่เชื่อมระหว่างวิทยาเขตแห่งชาติกับวิทยาเขตถนนอู่ตงก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาเพราะแรงลม

เหอจิ้งนั่งอยู่บนม้านั่งตามลำพัง มองดอกซากุระร่วงหล่นลงมาทีละกลีบ

เวลานี้ เธอกำลังเผชิญกับการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต ระหว่างเรียนต่อปริญญาโทและเป็นศิษย์ของนักวิชาการ กับเข้าทำงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น แล้วเดินไปตามแผนชีวิตที่เคยวางไว้

เธอทั้งสับสน ทั้งอาวรณ์ และยิ่งไม่รู้ว่าควรเลือกทางไหนดี

หากได้เป็นศิษย์ของนักวิชาการ ตามที่เป้าซิงเหว่ยบอกไว้ ขอเพียงเรียนจบปริญญาเอก ก็จะสามารถเข้าทำงานในหน่วยงานการเงินระดับชาติได้โดยตรง ชีวิตในช่วงครึ่งหลังจากนั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก

แต่สิ่งที่ต้องแลกคือ เพื่อปกป้องข้อมูลลับ เธอแทบจะไม่สามารถเดินทางออกนอกประเทศจีนได้ ซึ่งขัดแย้งกับความฝันของเหอจิ้งที่อยากท่องเที่ยวรอบโลกและใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย

“หรือว่าจะลองถามความคิดเห็นของคนอื่นดู?”

เหอจิ้งนึกถึงจางหยางขึ้นมา

เพราะหากถามพ่อแม่ ตามความคิดของพวกเขาแล้ว แน่นอนว่าต้องผลักดันให้เหอจิ้งเรียนต่อปริญญาโทและเข้าหน่วยงานของรัฐโดยไม่ลังเล

ภาพลักษณ์ที่คนรุ่นเก่ามีต่อระบบราชการนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย มันเป็นความปรารถนาที่แทบจะใกล้เคียงกับสัญชาตญาณดั้งเดิม

“ช่างเถอะ”

“ไว้หาโอกาสถามต่อหน้าแล้วกัน”

เหอจิ้งเองก็ไม่กล้ารบกวนจางหยาง อย่างไรเสีย ทั้งสองก็ยังไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นช่วยตัดสินใจเรื่องชีวิตให้กันและกัน

……

อีกด้านหนึ่ง

ร้านเนื้อย่างบนถนนการค้านอกมหาวิทยาลัย

สวี่จื่อรั่วกำลังกินเนื้อย่างกับสวี่จื่อโหรว น้องสาวของเธอ ขณะเดียวกันก็ยังตัดสินใจไม่ได้เช่นกัน “น้อง เธอว่าฉันควรไปฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นดีไหม รู้สึกว่าชีวิตการทำงานน่าเบื่อชะมัด”

“เสียเงินไปตั้งแสนหยวนแล้ว ถ้าไม่ไปก็เสียเปล่าสิ” สวี่จื่อโหรวย่างหมูสามชั้นจนสุก จากนั้นจุ่มลงในน้ำจิ้มต้นหอมสูตรเด็ดแล้วส่งเข้าปาก

ชั่วพริบตานั้น กลิ่นหอมของมันหมูจากหมูสามชั้นผสานกับกลิ่นหอมของน้ำจิ้มระเบิดขึ้นในปาก ความพึงพอใจพลันเอ่อล้นไปทั่วหัวใจ

“อย่าพูดถึงเลย จางหยางไม่ติดสิบอันดับแรก ฉันก็แค่รู้สึกหมดสนุกเพราะไม่มีจางหยางอยู่” สวี่จื่อรั่วถอนหายใจ

ในฐานะคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก และไม่เคยทำงานพิเศษแม้แต่วันเดียว เธอรู้สึกว่าชีวิตการทำงานเหน็ดเหนื่อยเกินไปจริง ๆ

มีเวลาขนาดนี้ สู้เอาไปดูการ์ตูนหรือซีรีส์รักสักสองตอนไม่ดีกว่าหรือ

มือที่กำลังคีบเนื้อของสวี่จื่อโหรวชะงักเล็กน้อย เธอถามด้วยสีหน้าสงสัย “เขาช่วยให้เธอติดสิบอันดับแรกของสาขา แต่ตัวเองกลับไม่ติดสิบอันดับแรกงั้นเหรอ?”

“ก็เป็นแบบนั้นแหละ”

สวี่จื่อรั่วพยักหน้า

“งั้นก็ดีเลยไม่ใช่เหรอ ในละครโทรทัศน์ไม่เห็นมีฉากที่หญิงสาวไร้หนทางตอบแทนบุญคุณ จึงได้แต่ยอมมอบตัวให้หรอกเหรอ ตอนนี้เธอทำให้เขาไม่ติดสิบอันดับแรก การยอมมอบตัวให้เขาก็สมเหตุสมผลดีนี่” สวี่จื่อโหรวพูดพลางยิ้มบาง ๆ

“ฉ่า ๆๆ”

เนื้อย่างถูกวางลงบนตะแกรงเหนือเตา ไขมันด้านในส่งเสียงฉ่าดังขึ้นทันที

สวี่จื่อรั่วถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม “ฉันไม่กล้าหรอก ฉันขี้ขลาดจะตาย ถ้าถูกปฏิเสธขึ้นมาคงกระอักกระอ่วนแย่”

“ก็อึดอัดจริง ๆ นั่นแหละ”

สวี่จื่อโหรวพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากย่างเนื้อจนสุกแล้วห่อด้วยผักกาดหอม เธอก็ใส่เข้าปากและลิ้มรสอย่างละเอียด

จากนั้นเธอก็พูดต่อ “แต่ถึงเธอจะสารภาพรัก ก็ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสอยู่ดี จางหยางเหมือนจะสนิทกับเพื่อนร่วมห้องของเธอมาก”

“เพื่อนร่วมห้องคนไหน?” สวี่จื่อรั่วนำเนื้อที่จ่อถึงปากลงมา

“น่าจะชื่อเหอจิ้งนะ คนที่หน้าอกใหญ่ขายาวคนนั้นไง เธอหมดโอกาสแล้วล่ะ”

ขณะที่สวี่จื่อโหรวกำลังพูด พนักงานก็ยกเนื้อวัวลายหิมะมาเสิร์ฟ พร้อมถามว่า “คุณลูกค้าทั้งสองต้องการให้เปลี่ยนตะแกรงไหมครับ?”

“เปลี่ยนเถอะ”

สวี่จื่อโหรวตอบ

ส่วนสวี่จื่อรั่วไม่สนใจพนักงาน ยังคงถามต่อ “เธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาสนิทกัน หรือว่าเธอเองก็ชอบ…”

“พอเลย” สวี่จื่อโหรวพูดขัดขึ้นทันที ก่อนหัวเราะเย็น ๆ “ฉันไม่เหมือนเธอหรอก ที่โดนผู้ชายคนหนึ่งชักจูงไปทั้งวัน”

“เธอยังเด็ก ยังไม่เข้าใจความรักระหว่างชายหญิงหรอก” สวี่จื่อรั่วเพิ่งพูดจบก็ถามต่อ “ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาสนิทกัน?”

สวี่จื่อโหรวไม่ได้ปิดบัง เธอตอบตามตรงว่า “มีไอ้โง่คนหนึ่งส่งรูปแอบถ่ายตอนจางหยางติดต่อกับผู้หญิงมาให้ฉันทางอีเมลทุกวัน ไม่รู้จริง ๆ ว่าใครว่างงานขนาดนั้น”

“งั้นจางหยางติดต่อกับพี่จิ้งบ่อยมากเลยเหรอ?” สวี่จื่อรั่วถามคำถามที่เธอสนใจที่สุดออกมา โดยไม่ได้คิดเลยว่าใครกันที่ว่างงานขนาดนั้น

สวี่จื่อโหรวตอบว่า “แทบจะทุกวัน”

“งั้นฉันจบเห่แล้ว” สวี่จื่อรั่วห่อเหี่ยวลงทันที เธอจะเอาอะไรไปเทียบกับเหอจิ้งได้ อีกฝ่ายเป็นถึงนักศึกษาหญิงหัวกะทิที่มีผลการเรียนวิชาเอกติดสามอันดับแรกมาโดยตลอด แถมยังได้คะแนนการแข่งขันบัญชีจำลองเป็นอันดับหนึ่ง

“ก็ยังไม่ถึงกับจบเห่หรอก ถ้าเขายังโสด คู่แข่งของเธอมีตั้ง N คน แต่ถ้าเขาไม่โสดแล้ว คู่แข่งของเธอก็เหลือแค่คนเดียว” สวี่จื่อโหรวพูดหยอกล้อ

“เหมือนจะ…” สวี่จื่อรั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ก็มีเหตุผลอยู่นะ”

“เดี๋ยวนะ เธอคิดว่ามันมีเหตุผลจริง ๆ เหรอ?” สวี่จื่อโหรวถึงกับพูดไม่ออก เธอแค่หยอกเล่นเท่านั้น ไม่คิดว่าสวี่จื่อรั่วจะเอาจริง

“เรื่องนี้เธอยังไม่เข้าใจสินะ” สวี่จื่อรั่วเหมือนจะปลดปมในใจได้ ก่อนตัดสินใจแน่วแน่ “ความสุขของผู้หญิงต้องแย่งชิงมาด้วยตัวเอง!”

“หมาขี้ประจบ…”

สวี่จื่อโหรวหมดคำพูดโดยสิ้นเชิง พลางดูแคลนอยู่ในใจ

……

หอพักชายห้อง 308

เฉินชวน หวังลิ่ว และสวี่เจียเฟิง สามเพื่อนร่วมห้องพากันถอดเสื้อ เปิดห้องเล่นเกมด้วยกัน ลงดันเจี้ยนในเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์ เสียงกดแป้นพิมพ์ดังรัวจนแทบปลิว

ส่วนจางหยางฉวยช่วงว่างไปอาบน้ำ ซักเสื้อผ้า แล้วนำไปตากไว้ที่ระเบียงด้านบน

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็กลับมานั่งที่โต๊ะใต้เตียงของตัวเอง เปิดคอมพิวเตอร์ และล็อกอินเข้า QQ ของตัวเอง

เมื่อมองไปยังช่องข้อความยืนยัน ก็พบคำขอเข้ากลุ่มหลายร้อยรายการ

ตอนบ่าย ขณะที่เป้าซิงเหว่ยกับศิษย์พี่ศิษย์น้องจากบริษัทหลักทรัพย์อื่น ๆ กำลังคัดเลือกคน จางหยางหาเวลาว่างอัปเดตบัญชี joker พร้อมสร้างกลุ่ม QQ และโพสต์หมายเลขกลุ่มเอาไว้

เหตุผลที่จางหยางแบ่งปันแนวคิดการซื้อขายในไป่ตู้เทียปา ไม่ใช่เพื่ออวดเก่ง แต่เพื่อทำให้รายได้ของตัวเองมีหลายทาง

เพราะเมื่อการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นจบลง ความต้องการรายงานวิจัยตลาดก็ลดลง เขาจึงจำเป็นต้องเปิดตลาดผู้ใช้งานกลุ่มใหม่

แล้วจะขายรายงานวิจัยตลาดให้ใครดี?

ไม่ต้องสงสัยเลย แน่นอนว่าต้องขายให้นักลงทุนรายย่อย!

ประเทศจีนมีนักลงทุนในตลาดหุ้นนับร้อยล้านคน จางหยางขอเพียงมีแฟนคลับที่สมัครติดตามอย่างเหนียวแน่นหนึ่งหมื่นคน ตั้งราคาเดือนละ 90 หยวน ก็ทำกำไรได้เดือนละ 900,000 หยวน นี่คือรายได้ที่มั่นคงและไร้ความเสี่ยง

หลังจากกดยอมรับคำขอเข้ากลุ่มเป็นชุด ๆ กลุ่ม QQ ก็ครึกครื้นขึ้นทันที

[ไพ่นกกระจอกสามกง เก่งรอบด้าน]：หัวหน้ากลุ่มคือเทพ joker ใช่ไหม?

[ลูกแกะน้อยรักการลงทุน]：เทพ joker เก่งเกินไปแล้ว ฉันติดตามคุณมาสิบกว่าวัน อัตราชนะของคุณสุดยอดจริง ๆ ขอเกาะไปด้วยคน!

[ยอดมนุษย์กางเกงใน]：ตามเทพ joker ซื้อหุ้น เงินในบัญชีของผมเพิ่มจากหนึ่งล้านหยวนเป็น 1.24 ล้านหยวนแล้ว ขอบคุณท่านอาวุโส!

ข้อความในกลุ่มไหลบ่ารัวเร็วราวกับปืนกล จางหยางกดปิดการพูดในกลุ่มก่อน จากนั้นจึงพิมพ์ข้อความลงไป

[joker]：กลุ่มนี้มีไว้สำหรับแลกเปลี่ยนและเรียนรู้เท่านั้น ขอแนะนำตัวสักหน่อย ผมไม่ได้เป็นเพียงนักลงทุน แต่ยังเป็นนักวิเคราะห์การเงินที่เชี่ยวชาญการจัดทำรายงานวิจัยตลาดด้วย หากใครสนใจก็เชิญไปที่กลุ่ม VIP ได้

[joker]：ผมจะอัปเดตแนวคิดการซื้อขายแบบเรียลไทม์ในกลุ่ม VIP และแจ้งเตือนระหว่างวันซื้อขายด้วย เกณฑ์เข้ากลุ่ม VIP ดูได้จากประกาศกลุ่ม ขอบคุณทุกคน

หลังข้อความถูกส่งออกไป ก็มีคนเลือกออกจากกลุ่มทันที แต่คนส่วนใหญ่กลับไปเปิดดูประกาศกลุ่ม

เฉินซานหรงซึ่งอยู่ไกลถึงนครเซินเฉิงเห็นข้อความในกลุ่ม ก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ในโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรีจริง ๆ สินะ ที่แท้ก็คิดจะใช้รายงานวิจัยตลาดไร้สาระพวกนั้นมาหลอกเอาเงินจากนักลงทุนรายย่อย”

ตอนที่เขาเพิ่งเริ่มเข้าตลาดหุ้น เขาเองก็เคยซื้อคอร์สเรียนกับรายงานวิจัยตลาดมาก่อน

แต่สุดท้ายเขาก็พบว่าสิ่งของพวกนั้นไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย ล้วนเป็นเพียงการรวบรวมเนื้อหากระจัดกระจายบนอินเทอร์เน็ต ต่อให้ซื้อไปก็ยังขาดทุนอยู่ดี

ทันทีที่เห็นจางหยางดึงคนเข้ากลุ่มอย่างต่อเนื่อง เฉินซานหรงก็ตัดสินได้แล้วว่า “เทพ joker” คนนี้คิดจะใช้รายงานวิจัยตลาดหลอกเอาเงินจากนักลงทุนรายย่อย

จากนั้นเขาก็กดปุ่มออกจากกลุ่ม คิดว่าตัวเองมองจางหยางออกทะลุปรุโปร่งแล้ว