บทที่ 71 เคล็ดลับเล็ก ๆ สู่ความก้าวหน้า

นครฮู่ตู ลู่เจียจุ่ย

อาคารเลขที่ 1568 ถนนเซี่ยจี้

ลานจอดรถใต้ดิน

ซุนเหมี่ยวซึ่งเป็นผู้จัดการกองทุนของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นเช่นเดียวกัน มองเห็นเถาอวี่อ๋างเดินเข้ามาแต่ไกล เถาอวี่อ๋างเปลี่ยนมาสวมสูทสีเทาเนื้อผ้าดี รองเท้าหนังขัดจนขึ้นเงาวับ

เขาไม่ลังเลแม้แต่ครึ่งวินาที รีบกดรีโมตรถในมือทันที

ไฟหน้ากับไฟท้ายรถกะพริบสองครั้ง ดึงดูดความสนใจของเถาอวี่อ๋างได้สำเร็จ ซุนเหมี่ยวรีบหยิบถุงเหมาไถใบหนึ่งออกมาจากเบาะคนขับ แล้วสาวเท้าเข้าไปหา

“พี่เถา! ได้ยินว่าพี่กับพี่เสวี่ยจดทะเบียนสมรสกันแล้ว! ยินดีด้วย ๆ พี่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งในหน้าที่การงาน ความรักก็สมหวัง แถมครึ่งปีหลังยังจะมีพยานรักอีก นี่มันมงคลสามประการมาเยือนพร้อมกันชัด ๆ น่าอิจฉาจริง ๆ ผมดีใจกับพี่จากใจเลย!”

“ยินดีด้วยเหมือนกัน”

ขณะที่เถาอวี่อ๋างยิ้มตอบ เขาเหลือบมองความสูงของถุงเหมาไถในมือซุนเหมี่ยวแวบหนึ่ง และรู้ได้ทันทีว่าข้างในมีของหนักแค่ไหน

คนที่ส่งของขวัญอยู่บ่อย ๆ ย่อมรู้ดีว่าการออกแบบถุงเหมาไถนั้นแยบยลมาก จนได้รับการขนานนามว่า “ถุงเลื่อนขั้น”

หากใส่เหมาไถแบบบรรจุกล่องลงไปสองกล่อง ด้านหนึ่งของถุงจะยังเหลือพื้นที่ว่างอีกครึ่งกล่อง หากส่งออกไปทั้งอย่างนั้น เวลาถือจะรู้สึกโหวง ๆ และคนรับของขวัญเองก็คงไม่พอใจ

แต่ถ้าเพิ่ม “หัวจื่อ” เข้าไปอีกสองคอตตอน ก็จะเติมเต็มช่องว่างได้พอดี

ทว่าปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นอีก นั่นคือความสูงของบรรจุภัณฑ์ “หัวจื่อ” สูงกว่ากล่องเหมาไถ เมื่อชิ้นหนึ่งสูงชิ้นหนึ่งต่ำจึงยังดูไม่สวยงามนัก จำเป็นต้องหาอะไรสักอย่างมารองใต้เหมาไถ…

ด้วยการออกแบบอันแยบยล แค่ปรายตามองก็รู้ได้ทันทีว่ามีความจริงใจหรือไม่

“ผมเพิ่งรู้วันนี้เองว่าพี่เถามงคลสามประการมาเยือน เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ผมเลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรเป็นพิเศษ”

พูดถึงตรงนี้ ซุนเหมี่ยวยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนประจบต่อว่า “นี่เป็นเหล้ากับบุหรี่ที่เพื่อนผมซื้อกลับมาจากตอนเดินทางไปมณฑลกุ้ยโจว พี่ก็รู้ว่าผมเป็นคนแบบไหน ชอบดูแลสุขภาพ ไม่เคยแตะของพวกนี้เลย ก็เลยวางทิ้งไว้ในท้ายรถจนฝุ่นจับ”

“ถ้าพี่เถาไม่รังเกียจ ก็ช่วยเอาไปใช้ให้หมดหน่อยนะครับ ถ้าพี่ไม่ชอบดื่มเหมือนผม จะเอาไปส่งต่อให้คนอื่นก็ได้ ไว้คราวหน้าผมจะชดเชยด้วยของขวัญชิ้นใหญ่ให้พี่อีกชุด”

ซุนเหมี่ยวพูดเพียงไม่กี่ประโยค แต่ก็ถ่ายทอดความหมายออกมาอย่างแนบเนียนแล้ว

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ว่า “ไว้คราวหน้าผมจะชดเชยด้วยของขวัญชิ้นใหญ่ให้พี่อีกชุด” นั้นสื่อเป็นนัยอย่างชัดเจนว่า เขามีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือ

เถาอวี่อ๋างไม่ใช่นักศึกษาจบใหม่ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว หลังคลุกคลีอยู่ในแวดวงการทำงานมาหลายปี เขาย่อมฟังความหมายแฝงออก จึงตอบว่า “เยว่ซูเสวี่ยกำลังตั้งครรภ์ ที่บ้านรับกลิ่นบุหรี่ไม่ได้”

ดูเหมือนเขากำลังจะปฏิเสธ แต่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องว่า “แต่ฉันได้ยินมาว่า อาหารคาวถ้าเติมเหล้าขาวลงไปหน่อยจะช่วยดับกลิ่นคาว ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ฉันเองก็ยังไม่เคยลอง”

“จริงครับ ๆ เหล้าขาวช่วยดับกลิ่นคาวได้”

ซุนเหมี่ยวรีบพยักหน้าเห็นด้วยไม่หยุด

จังหวะนั้นเอง รถบีเอ็มดับเบิลยู M3 ของเถาอวี่อ๋างกะพริบไฟสองครั้ง เป็นสัญญาณว่ารถถูกปลดล็อกแล้ว

ซุนเหมี่ยวเข้าใจในทันที เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้ววางถุงไว้ใต้เบาะข้างคนขับ ส่วนเถาอวี่อ๋างก็แสร้งทำเป็นเกรงใจ “พี่ซุน พี่เกรงใจเกินไปแล้ว เอาเหมาไถมาดับกลิ่นคาวมันฟุ่มเฟือยเกินไป เก็บไว้ให้คนที่รู้จักดื่มเถอะ”

“ดื่มเหล้าทำร้ายสุขภาพ ถ้าเอาไปให้คนอื่นก็เท่ากับทำร้ายพวกเขา มีแต่พี่เถาที่เอาไปทำอาหาร ผมถึงจะไม่รู้สึกผิด”

“เฮ้อ!”

เถาอวี่อ๋างถอนหายใจ แสร้งทำเป็นจนปัญญาจะขัด “ถ้าอย่างนั้นฉันรับไว้ก็แล้วกัน งานเลี้ยงแต่งงานของฉันกับเยว่ซูเสวี่ย นายอย่าลืมมาร่วมงานล่ะ”

“ผมต้องไปแน่นอนครับ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนล่ะ ยังมีงานเลี้ยงอีกงาน”

“ได้ครับ พี่ไปทำธุระก่อนเถอะ”

เถาอวี่อ๋างขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยู M3 แล้วขับออกจากช่องจอดอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นซุนเหมี่ยวโบกมือผ่านกระจกมองหลัง เขาก็กดแตรเบา ๆ สองครั้ง ก่อนขับออกจากลานจอดรถใต้ดินอย่างรวดเร็ว

แม้ซุนเหมี่ยวจะยังไม่ได้เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ แต่ตอนนี้ในบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น สาขาฮู่ตู ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเถาอวี่อ๋างได้รับการชื่นชมจากผู้บริหารบริษัท และกำลังจะย้ายไปดูแลงานระดมทุนกองทุนสาธารณะที่หัวเซี่ย แถมยังเป็นผู้จัดการที่บริษัทผลักดันเป็นพิเศษอีกด้วย

พูดกันตามตรงแล้ว เถาอวี่อ๋างต้องขอบคุณจางหยางจริง ๆ นับตั้งแต่เมื่อวานที่เขายื่นรายงานวิจัยตลาดเกี่ยวกับหุ้นแนวคิดกรดชิคิมิกขึ้นไป หลี่เจิ้นรุ่ย รวมถึงผู้บังคับบัญชาของหลี่เจิ้นรุ่ย ต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่าเถาอวี่อ๋างเป็นบุคลากรที่มีอนาคตในสายงานกองทุนสาธารณะ

จากนั้นทุกอย่างก็ราบรื่นราวกับได้ไฟเขียวตลอดทาง หลี่เจิ้นรุ่ยติดต่อหัวหน้าผู้ประสานงานของหัวเซี่ยทันที เพื่อย้ายเถาอวี่อ๋างไปที่นั่น

ความสัมพันธ์ระหว่างหัวเซี่ยกับบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นค่อนข้างซับซ้อน

ในปี 2003 บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น บริษัทการลงทุนเพื่อการพัฒนาแห่งชาติ บริษัทฮู่ตูจิ่วซื่อ และบริษัททรัสต์เพื่อการลงทุนหัวไห่ ได้ร่วมกันก่อตั้งกองทุนหัวซิ่นขึ้นมา โดยมีทุนจดทะเบียนหนึ่งร้อยล้านหยวนจีน

แต่ตลอดระยะเวลาห้าปีหลังจากนั้น กองทุนสาธารณะภายใต้กองทุนหัวซิ่นก็ค่อย ๆ โอนไปอยู่ภายใต้หัวเซี่ยทั้งหมด ท้ายที่สุดกองทุนหัวซิ่นก็เหลือเพียงชื่อ ส่วนบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นก็เหลือเพียงหัวเซี่ย ซึ่งเป็นบริษัทที่ตนถือหุ้นควบคุมอยู่

หากเป็นเพียงการย้ายไปหัวเซี่ย ก็ยังไม่คู่ควรให้ซุนเหมี่ยวประจบเถาอวี่อ๋างถึงเพียงนี้ แต่ถ้ารวมคำว่า “ผู้จัดการที่บริษัทผลักดันเป็นพิเศษ” เข้าไปด้วย เรื่องก็แตกต่างออกไป

พูดให้ชัดก็คือ นี่คือการผลักดันเถาอวี่อ๋างให้เป็นผู้จัดการกองทุนสาธารณะดาวเด่น และในอนาคตเขาอาจกลายเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการกองทุนสาธารณะที่กุมเงินทุนกว่าหมื่นล้านหยวน

หากไม่รีบประจบตั้งแต่ตอนนี้ แล้วต่อไปใครจะยังจำคนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาได้?

เถาอวี่อ๋างจำไม่ได้แล้วว่าวันนี้มีเพื่อนร่วมงานมาประจบประแจงเขากี่คน ตอนนี้เขาเพียงอยากรีบไปร่วมงานเลี้ยงให้เสร็จ จากนั้นกลับไปเขียนร่าง “แผนงานกองทุนสาธารณะ”

……

ยามค่ำคืน ลมเย็นพัดแผ่วเบา

ดาบแห่งเดโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือตลาดหุ้น A ในที่สุดก็ร่วงลงมา บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นและธนาคารแห่งประเทศจีนต่างประกาศรายงานผลประกอบการไตรมาสแรกออกมาพร้อมกัน

ธนาคารแห่งประเทศจีนมีรายได้ไตรมาสแรกของปี 2009 อยู่ที่ 50,500 ล้านหยวน กำไรสุทธิ 19,286 ล้านหยวน ลดลง 16.12% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน

บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นมีรายได้ไตรมาสแรกของปี 2009 อยู่ที่ 3,451.9 ล้านหยวน กำไรสุทธิ 1,718 ล้านหยวน ลดลง 37.79% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน

ไม่ถึงสิบนาทีหลังผลประกอบการออกมา หลี่ต้าเซียว หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของบริษัทหลักทรัพย์อิงต้า ก็รีบออกมาประกาศมุมมองขาขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว

[หลี่ต้าเซียว] : ผลประกอบการออกมาแล้วทุกคน ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดผ่านพ้นไปแล้ว มาบอกลาวิกฤติซับไพรม์ และกล่าวสวัสดีกับตลาดกระทิงล้างแค้นกันเถอะ ขอแสดงความยินดีกับทุกคน จงโอบกอดจุดต่ำสุดของตลาดที่เกิดขึ้นได้ยากนี้อย่างเต็มที่

ต่างจากการมองตลาดขาขึ้นอย่างหนักแน่นโดยไร้เหตุผลของหลี่ต้าเซียว หยางเต๋อหลง ผู้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยกวงหัวแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่งในปี 2006 กลับวิเคราะห์สาเหตุให้บรรดานักลงทุนฟัง

[หยางเต๋อหลง] : กำไรสุทธิของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นลดลง สาเหตุหลักมาจากอัตราค่านายหน้าที่ลดลงอย่างรวดเร็ว จากค่าเฉลี่ย 0.158% ในปี 2008 ลดฮวบลงมาเหลือ 0.125% อัตราการลดลงสูงกว่าค่าเฉลี่ยของอุตสาหกรรมมาก นอกจากนี้ การระงับการเสนอขายหุ้นต่อประชาชนครั้งแรกยังทำให้ธุรกิจวาณิชธนกิจของบริษัทได้รับผลกระทบจาก “ช่วงขาดตอน” อีกด้วย

[หยางเต๋อหลง] : สิ่งที่ผมต้องตำหนิบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นก็คือ ตลาดส่งสัญญาณการกลับตัวมาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2008 แล้ว แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเขายังคงใช้ “กลยุทธ์จัดสรรสินทรัพย์แบบอนุรักษนิยม” ทำให้รายได้สุทธิจากการลงทุนลดลง 77% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ขณะที่ผลตอบแทนจากการลงทุนลดฮวบถึง 86.28% ทัศนคติที่มองตลาดขาลงจำเป็นต้องเปลี่ยนทันที การฝืนกระแสตลาดไม่มีวันจบลงด้วยดี

การออกมาตำหนิหุ้นผู้นำในแวดวงหลักทรัพย์ผ่านแพลตฟอร์มสาธารณะ จุดชนวนความโกลาหลครั้งใหญ่ในแวดวงการเงินทันที

เมื่อนักลงทุนรายย่อยแต่ละคนเห็นบทความ ต่างก็พากันซ้ำเติม

[ปู้ไอเปี๋ยซางไห้] : สมกับเป็นผู้บัญชาการกองทัพหมีจริง ๆ บริษัทหลักทรัพย์อื่นผลประกอบการไตรมาสแรกล้วนปรับตัวดีขึ้นอย่างมาก มีแต่บริษัทนี้ที่ทรุดหนัก

[หวังปู้เจี้ยนหวัง] : นี่อาจเป็นเพราะเรือใหญ่เลี้ยวกลับลำบาก อยู่กับตลาดหมีจนเคยชิน พอตลาดกระทิงมาเยือน กลับใช้เวลาหลายเดือนก็ยังปรับตัวไม่เสร็จ

[ลมพุ่งสายฟ้าแลบ] : มิน่าช่วงนี้กลุ่มหลักทรัพย์ถึงซบเซามาตลอด ที่แท้ไม่ใช่บริษัทหลักทรัพย์ไม่ไหว แต่เป็นเพราะ…

ไม่เพียงแต่นักเศรษฐศาสตร์และนักลงทุนรายย่อยจะรู้สึกพูดไม่ออกเท่านั้น แม้แต่จางหยางเอง พอเห็นข้อมูลผลประกอบการไตรมาสแรกของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น ก็ยังอดโพสต์เหน็บแนมระดับการดำเนินธุรกิจลงทุนของบริษัทลงในกระดานเทรดหุ้นของไป่ตู้เทียปาไม่ได้

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังโพสต์ถูกเผยแพร่ จำนวนผู้ตอบกลับก็พุ่งสูงถึงกว่าสี่ร้อยคน มีผู้สมัครเหมารายมากกว่าหนึ่งร้อยสี่สิบคน อีกทั้งกลุ่มสนทนายังมีสมาชิกใหม่เข้าร่วมอีกแปดสิบสองคน แม้แต่กลุ่มส่งต่อรายงานวิจัยตลาด VIP ก็มี “สมาชิกเหมารายที่กำลังจะสมัคร” เพิ่มขึ้นอีกสามสิบสามคน