บทที่ 73 การลงทุนรอบเมล็ดพันธุ์

“ไม่มีรอยกระแทก ไม่มีรอยชน ไม่เคยจมน้ำ ขึ้นทะเบียนปี 2005 ใช้มาสี่ปี วิ่งไปแค่หกพันกิโลเมตร เดี๋ยวนะ รถคันนี้ไม่ได้กรอเลขไมล์มาใช่ไหมครับ?”

เขตเจียติ่ง นครฮู่ตู

ตลาดซื้อขายรถยนต์มือสอง

เฉินอวิ้นต๋า พ่อค้ารถยนต์มือสองวัยประมาณสี่สิบปี สวมเสื้อยืดสีเขียวเข้มสั่งตัดของร้านรถมือสอง พอเห็นตัวเลขบนมาตรวัดระยะทางก็อดหันไปมองสวี่จื่อรั่วกับสวี่จื่อโหรวที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้

“แน่นอนว่าไม่ได้กรอ”

สวี่จื่อรั่วปฏิเสธทันที

ส่วนสวี่จื่อโหรวที่อยู่ข้าง ๆ ตอบข้อสงสัยของอีกฝ่ายว่า “คุณเป็นมืออาชีพอยู่แล้ว เรื่องกรอเลขไมล์หรือไม่ คุณตรวจสอบให้ชัดเจนได้แน่นอน ที่รถวิ่งน้อยก็เพราะเธอค่อนข้างเก็บตัว ปีหนึ่งใช้น้ำมันไม่กี่ถังด้วยซ้ำ สภาพรถต้องดีเยี่ยมแน่นอน”

“เรื่องสภาพรถไม่มีอะไรให้พูดจริง ๆ”

เฉินอวิ้นต๋าไม่ได้ปฏิเสธ เขาทำงานในวงการนี้มานานกว่ายี่สิบปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นมาเซราติซึ่งขึ้นทะเบียนมาเกือบสี่ปี แต่เลขไมล์ยังไม่ถึงหกพันกิโลเมตร จึงได้แต่ถามให้แน่ใจ

“พวกคุณต้องการเท่าไหร่?”

ทันทีที่เฉินอวิ้นต๋าพูดจบ สวี่จื่อโหรวก็ถามกลับทันทีว่า “คุณให้ได้เท่าไหร่?”

ในสถานการณ์ต่อรองราคา คนที่เป็นฝ่ายถามกลับย่อมชิงความได้เปรียบได้ง่ายกว่า

เฉินอวิ้นต๋าพิจารณาสวี่จื่อรั่วกับสวี่จื่อโหรว พลางครุ่นคิดในใจว่า “อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ก็ขับมาเซราติได้ ครอบครัวต้องร่ำรวยหรือมีอำนาจแน่ ๆ แถมดูแล้วทั้งคู่ก็ไม่มีประสบการณ์ซื้อขายรถมือสองมากนัก…”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แสร้งทำสีหน้าลำบากใจแล้วเสนอราคาว่า “รถสปอร์ตเป็นรถที่ราคาตกเร็วที่สุด คิดว่าพวกคุณก็น่าจะรู้ดี เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมเห็นว่าสภาพรถยังดีอยู่ จะรับซื้อในราคา 500,000 หยวน”

“500,000 หยวน?”

ขณะที่สวี่จื่อรั่วกำลังตกใจ สวี่จื่อโหรวก็ขมวดคิ้วโต้แย้งว่า “นี่คือมาเซราติรุ่นปี 2005 ราคาตอนออกจากศูนย์อยู่ที่ 1.63 ล้านหยวน ต่อให้หักค่าเสื่อมราคาอย่างไรก็ไม่มีทางเหลือแค่ 500,000 หยวน”

“แล้วพวกคุณต้องการเท่าไหร่?”

เฉินอวิ้นต๋าถามกลับ

ในฐานะพ่อค้ารถมือสอง เขาย่อมรู้ดีว่าราคานี้ไม่สมเหตุสมผล แต่เวลาจะกดราคา ครั้งแรกก็ต้องกดให้ต่ำที่สุดอยู่แล้ว

“1.2 ล้านหยวน”

ขณะที่สวี่จื่อโหรวบอกราคา เธอก็วิเคราะห์ต่อว่า “ไม่มีรอยกระแทก ไม่มีรอยชน ไม่เคยจมน้ำ เลขไมล์ก็เพิ่งหกพันกิโลเมตร พวกคุณแค่กรอเลขไมล์นิดหน่อย จะขายสัก 1.3 ล้านหยวนก็ไม่มีปัญหา”

“ขาย 1.3 ล้านหยวน?!”

เฉินอวิ้นต๋าพลันขึ้นเสียง เขาชี้ไปยังมาเซราติที่จอดอยู่ไกลออกไปแล้วกล่าวว่า “ตรงนั้นยังมีมาเซราติสภาพเหมือนใหม่อยู่อีกคัน ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยผมขายเลยไหมล่ะ ผมให้ค่าคอมมิชชัน คุณมาทำงานกับผมพรุ่งนี้เลย!”

ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันกับน้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้สวี่จื่อรั่วเริ่มลังเล เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน แม้แต่สวี่จื่อโหรวเองก็ยังชะงัก อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าเร็วเกินไปจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

แต่ไม่นานนัก เธอก็ปรับอารมณ์ได้และพยายามพูดอย่างสงบว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณให้เท่าไหร่?”

“ถ้าพวกคุณตั้งใจจะขายจริง ๆ ผมให้ 700,000 หยวน ถ้าไม่อยากขายก็…”

“เราไปกันเถอะ”

เฉินอวิ้นต๋ายังพูดไม่ทันจบ สวี่จื่อโหรวก็เรียกสวี่จื่อรั่วให้เดินออกไป พร้อมพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ถ้าอยากลงทุน ก็ไปขอเงินพ่อเอาสิ ไม่เห็นต้องขายรถเลย”

“เอ่อ…ก็ได้”

ทันทีที่สวี่จื่อรั่วพูดจบ เฉินอวิ้นต๋าเห็นว่าลูกค้ากำลังจะไปจริง ๆ จึงเปลี่ยนสีหน้าอีกครั้งแล้วพูดว่า “800,000 หยวน สาวสวยลองคุยกันอีกหน่อยเถอะ”

“900,000 หยวน ผมเพิ่มให้อีก 100,000”

สำหรับรถมือสองคุณภาพแบบนี้ หากกรอเลขไมล์สักหน่อย ก็ขายได้ราคาสูงอย่างที่สวี่จื่อโหรวพูดจริง ๆ

เมื่อเห็นทั้งสองคนขึ้นรถของตัวเองและสตาร์ตรถแล้ว เฉินอวิ้นต๋าก็ไม่คิดจะกดราคาอีกต่อไป เขาพูดอย่างจริงใจว่า “1.15 ล้านหยวน ผมให้ 1.15 ล้านหยวน ทั่วทั้งนครฮู่ตูมีแค่ผมคนเดียวที่ให้ราคานี้ได้ สาวสวยทั้งสองลองพิจารณาดู”

สวี่จื่อโหรวซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัยของปอร์เช่ 911 หันไปมองสวี่จื่อรั่วที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยของมาเซราติ รอฟังความเห็นจากเธอ

เมื่อเห็นสวี่จื่อรั่วพยักหน้า สวี่จื่อโหรวจึงดับเครื่อง แล้วตอบเฉินอวิ้นต๋าว่า “เงินจะเข้าบัญชีเมื่อไหร่?”

“ถ้าทางธนาคารดำเนินการเร็ว วันนี้ก็น่าจะเข้าได้”

“ตกลง”

…

หลังจากทั้งสามคนตกลงราคาขายกันเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนการเซ็นสัญญาก็ราบรื่นเป็นอย่างมาก ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเสร็จทั้งหมด

หลังออกจากตลาดซื้อขายรถยนต์มือสองนครฮู่ตู สวี่จื่อโหรวซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัยปอร์เช่อดบ่นไม่ได้ว่า “แม้แต่ของขวัญวันเกิดตอนอายุครบสิบแปดปีที่พ่อแม่ให้เธอยังขาย เธอนี่หมดทางเยียวยาแล้วจริง ๆ สวี่จื่อรั่ว สักวันแม้แต่กางเกงในก็คงถูกคนอื่นหลอกเอาไปจนหมด”

“โธ่ เธอไม่เข้าใจหรอก นี่เป็นโอกาสลงทุนที่หาได้ยากในรอบพันปีเลยนะ”

สวี่จื่อรั่วมองทิวทัศน์เบื้องหน้ารถแล้วอธิบายเหตุผลว่า “ถึงฉันจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการลงทุนเท่าไหร่ แต่จางหยางมีนี่นา ถ้าเอาเงินให้เขาทำเว็บไซต์การเงิน แล้วบังเอิญทำสำเร็จจนกลายเป็นซินล่างการเงินหรือตงฟางไฉฟู่แห่งต่อไป ฉันก็รวยแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เป็นไปได้เหรอ?”

สวี่จื่อโหรวยิ้มอย่างจนใจ ก่อนพูดต่อว่า “เสิ่นจวิ้น เจ้าของตงฟางไฉฟู่ ก่อตั้งบริษัทลงทุนตั้งแต่ปี 1996 แล้วในปี 1997 ก็เปิดโรงเรียนฝึกอบรมด้านหลักทรัพย์แห่งแรกของนครฮู่ตู”

“ส่วนซินล่างการเงินนั่น เธอรู้จักแบล็กร็อกใช่ไหม? ทุนจากวอลล์สตรีต กลุ่มทุนชาวยิว ด้วยเงินเพียงนิดหน่อยของเธอกับจางหยาง จะฝ่าฟันออกมาจากตลาดทุนที่มีคู่แข่งล้นหลามได้อย่างไร?”

“เชอะ ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง” สวี่จื่อรั่วเบ้ปาก ดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

สวี่จื่อโหรวจนปัญญากับพี่สาวของตัวเอง จึงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าขาดทุนจนหมด ก็ไปบอกพ่อกับแม่เองแล้วกัน ฉันไม่ช่วยเธอหรอก”

“ไม่ขาดทุนหรอก ฉันจบวิชาการลงทุนมาเชียวนะ ฉลาดจะตายไป หรือไม่เธอก็ลงทุนสักหน่อยสิ ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าความคิดของจางหยางไม่เลวเลย”

“ไม่มีเงิน”

“เธอขายรถก็ได้นี่ แล้วมาร่วมเป็นนายทุนรอบเมล็ดพันธุ์ของจางหยางด้วยกัน นี่เป็นการลงทุนที่เร็วกว่ารอบเทวดาเสียอีก”

“เธอเห็นฉันโง่หรือไง?”

“ไม่โง่”

“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกแล้ว บ้านไหนเขาลงทุนด้วยการขายรถแล้วทุ่มหมดหน้าตักกัน?”

“แต่นี่เป็นโอกาสนะ เป็นรอบเมล็ดพันธุ์…”

“ฉันว่ามันไม่ใช่รอบเมล็ดพันธุ์หรอก แต่เป็นรอบหมาเลียแข้งเลียขามากกว่า ระวังอีกฝ่ายเอาเงินเธอหนีไป ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตาให้ไหล”

“พอแล้ว ๆ ถ้าเธอไม่ลงทุนก็ช่าง ฉันมีความคิดของตัวเอง”

สวี่จื่อรั่วยังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง และไม่ได้เก็บคำพูดของสวี่จื่อโหรวมาใส่ใจแม้แต่คำเดียว

ในมุมมองของเธอ จางหยางครองอันดับหนึ่งด้านผลการเรียนตลอดสี่ปีได้ แถมยังทำธุรกิจรายงานวิจัยตลาดจนรุ่งเรือง และยังช่วยเธอกับไล่เหว่ยเจี๋ยเข้าสู่สิบอันดับแรกของการแข่งขันบัญชีจำลองได้อีก ความสามารถของเขาไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย

หุ้นที่มีศักยภาพสูงแบบนี้ หากไม่คว้าเอาไว้ ต่อไปอาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ก็เหมือนกับหม่าจากนครเซินเฉิงและหม่าจากนครหางเฉิงเมื่อสิบปีก่อน หากตอนนั้นลงทุน 1 ล้านหยวนในรอบเมล็ดพันธุ์ได้ สวี่จื่อรั่วคงไม่กล้าคิดเลยว่าผลตอบแทนจะสูงแค่ไหน

สวี่จื่อโหรวมองตรงไปข้างหน้า ตั้งใจขับรถ และไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

…

ราตรีโรยตัวต่ำ ดวงจันทร์กลมกระจ่างแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้าราวจานเงิน ดวงดาวระยิบระยับ ประหนึ่งแสงริบหรี่ที่แต่งแต้มภาพวาดอันงดงาม

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

หอพักนักศึกษาหญิงสาขาวิชาการลงทุน

หลังจากโหมทำงานตลอดสองคืนจนขอบตาคล้ำ ในที่สุดเหอจิ้งก็ทำรายงานวิจัยตลาดฉบับที่สี่เสร็จ และส่งให้จางหยางผ่าน QQ

ใคร ๆ ก็พูดกันว่าการอดนอนทำลายพลังชีวิตมากที่สุด ตอนนี้ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ของเธอก็คือขึ้นเตียงนอน

เหอจิ้งไม่ได้อาบน้ำและไม่ได้กินข้าว หลังจากปิดคอมพิวเตอร์ก็ปีนขึ้นเตียงชั้นบน กอดผ้าห่มลายการ์ตูนรูปสุนัขสีฟ้าอ่อนแล้วหลับสนิทไป ร่างกายของเธอมาถึงขีดจำกัดแล้ว

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลังจากจางหยางได้รับรายงานวิจัยตลาดแล้ว เขาก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า รีบปรับแก้และขัดเกลาเนื้อหาอย่างละเอียดทันที ก่อนส่งต่อให้ “ลูกค้ารายใหญ่” อย่างเถาอวี่อ๋าง

ไม่รู้ว่าเหอจิ้งจงใจหรือบังเอิญ รายงานวิจัยฉบับที่สี่นี้กล่าวถึงความคาดหวังในอนาคตและการคาดการณ์ระยะสั้นของกลุ่มหุ้นการแพทย์

หรืออาจเป็นเพราะเธอเห็นเนื้อหาที่จางหยางเพิ่มไว้ท้ายรายงานฉบับที่สาม เธอจึงวิเคราะห์โดยเน้นไปที่การแพร่ระบาดของไข้หวัดใหญ่ H1N1 และวิเคราะห์หุ้นรายตัวที่ได้รับประโยชน์โดยตรงถึงสามสิบตัว

ในบรรดาหุ้นรายตัวสามสิบตัวที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ ยา และแนวคิดไข้หวัดใหญ่ กลุ่มเจียนเฟิงก็แฝงตัวอยู่ในนั้นอีกครั้ง จางหยางจึงปรับปรุงเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มเจียนเฟิงให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วย