บทที่ 76 อาศัยแรงหนุนจากภายนอก

“เมื่อเว็บไซต์การเงินเติบโตแข็งแกร่งขึ้นและหันไปพัฒนาธุรกิจด้านการจำหน่ายกองทุน บางทีเราอาจอาศัยภูมิหลังครอบครัวของสวี่จื่อรั่ว เพื่อขอใบอนุญาตทางการเงินประเภทต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนี้ได้”

จางหยางกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอยู่ในใจ

ชาติก่อนเขาเคยสร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์ในวอลล์สตรีต ช่วงแรกยังไม่เข้าใจความสำคัญของการ “อาศัยแรงหนุน” จึงทำอะไรก็ติดขัดไปหมด แต่เมื่อค่อย ๆ เรียนรู้กฎเกณฑ์การขับเคลื่อนของสังคม จางหยางก็เข้าใจหลักการ “อาศัยแรงหนุน” ในที่สุด

หากต้องการเอาตัวรอดในสังคม สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือการอาศัยแรงหนุนจากผู้แข็งแกร่ง

อย่างตอนที่คนเรายังเด็ก ผู้ที่ให้แรงหนุนก็คือพ่อแม่ ความสำเร็จและสถานะทางสังคมของพ่อแม่เป็นตัวกำหนดท่าทีที่ผู้อื่นมีต่อคุณโดยตรง

สมมติว่าพ่อแม่ของคุณเป็นมหาเศรษฐีระดับพันล้าน ครูและผู้บริหารในโรงเรียนก็จะให้ความสนใจคุณมากขึ้นอีกหน่อย ถึงขั้นเข้ามาประจบเอาใจคุณด้วยซ้ำ

แต่ถ้าไร้อำนาจไร้บารมี แม้แต่อยากได้รับการปฏิบัติอย่างยุติธรรมก็ยังเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

เวลานี้ ภูมิหลังครอบครัวของสวี่จื่อรั่วย่อมเป็น “แรงหนุน” ที่จางหยางต้องการอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน จางหยางก็มองสวี่จื่อรั่วซึ่งมีสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยมแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ฉันมีแค่แนวคิดคร่าว ๆ ไม่สู้เธอนำเงินทุนเข้ามาร่วม แล้วพวกเราก่อตั้งเว็บไซต์การเงินนี้ด้วยกัน”

“หา? พวกเราหรือ?” สวี่จื่อรั่วเผยสีหน้าดีใจ ทั้งยังเจือความเขินอาย หัวใจเริ่มเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

“ก่อตั้งเว็บไซต์การเงินด้วยกัน จางหยางคงชอบฉันเหมือนกันสินะ?”

“ต้องเป็นแบบนั้นแน่!”

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ฝืนใจตอบตกลงเขาหน่อยแล้วกัน!”

ขณะที่สวี่จื่อรั่วกำลังคิดฟุ้งซ่าน สวี่จื่อโหรวก็ชะงักไป เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจางหยางจะให้สวี่จื่อรั่วนำเงินทุนเข้ามาร่วม

เท่าที่สวี่จื่อโหรวรู้จักจางหยาง เขาเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับหน้าที่การงานอย่างมาก

“คนที่ไม่สนใจสาวงาม เอาแต่สนใจงาน ต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่” สวี่จื่อโหรวคาดเดา

ทว่าสวี่จื่อโหรวคาดผิดไปเรื่องหนึ่ง จางหยางไม่ใช่ไม่สนใจสาวงาม เพียงแต่อยากคว้าโอกาสเกิดใหม่ที่ได้มายากเย็นนี้ไว้ จึงไม่อยากพัวพันกับเรื่องรักใคร่มากเกินไป

ในสังคมยุคใหม่ที่ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เรื่องความรู้สึกเช่นนี้ หากเก็บไว้หลังจากประสบความสำเร็จแล้ว ความสัมพันธ์จะยิ่งมั่นคงดุจหินผา

“ใช่ ตอนนี้มีแค่พวกเรา”

จางหยางตอบสวี่จื่อรั่ว

“ถ้าอย่างนั้นฉันเป็นผู้ถือหุ้นรายเล็ก นายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ พวกเราสามีภรรยา...” คำพูดของสวี่จื่อรั่วเกือบหลุดออกจากปาก แต่เธอก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “พวกเราที่เป็นเพื่อนกันร่วมแรงร่วมใจ ย่อมไม่มีอุปสรรคใดขวางกั้น ต้องประสบความสำเร็จแน่นอน”

“สำเร็จแน่นอน” จางหยางยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวต่อ “ในเมื่อพวกเราเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ เดี๋ยวฉันจะเรียบเรียงแผนธุรกิจแล้วส่งให้เธอ หลังจากเธอทำความเข้าใจแล้ว พวกเราค่อยหาเวลานั่งคุยกันอย่างละเอียด”

“ถ้าเธอมีเวลาว่างมากพอ ก็ช่วยกำกับความคืบหน้าในการสร้างเว็บไซต์ รวมถึงปัญหาด้านการดำเนินงานและการบริหารจัดการด้วย”

“ไม่มีปัญหา ฉันมีเวลาเหลือเฟือ” สวี่จื่อรั่วไม่ได้คิดอะไรมากและตอบตกลงทันที

ส่วนสวี่จื่อโหรวที่อยู่ด้านข้างหรี่ตามองสำรวจจางหยาง ตอนนี้เธอสงสัยอย่างหนักว่าผู้ชายคนนี้คิดจะเอาทั้งเงินทั้งคน

“นายเอาบัตรธนาคารไป รหัสคือ 123123 จำง่ายใช่ไหม?” สวี่จื่อรั่วเลื่อนบัตรแบล็กการ์ดไปตรงหน้าจางหยางพลางยิ้มร่า

เมื่อมองบัตรแบล็กการ์ดที่มีเงินฝากกว่าหนึ่งล้านหยวน จู่ ๆ จางหยางก็เกิดประกายความคิด แผนการอันกล้าบ้าบิ่นผุดขึ้นในหัวทันที

หลังจากตรวจสอบความเป็นไปได้อีกครั้ง จางหยางก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ก่อนมองสวี่จื่อรั่วแล้วถามว่า “วันนี้ว่างไหม? พวกเราไปนครหางเฉิงกัน”

“ไปนครหางเฉิงทำไม?”

สวี่จื่อโหรวที่อยู่ด้านข้างพลันพูดแทรก

“นั่นสิ ไปนครหางเฉิงทำไม พ่อแม่ฉันไม่ได้อยู่นครหางเฉิงสักหน่อย” สวี่จื่อรั่วนึกว่าจางหยางต้องการไปพบพ่อแม่ของเธอเพื่อยืนยันที่มาของเงินทุน

จางหยางรู้ว่าปิดบังเรื่องนี้ไม่ได้ อีกทั้งการโอนเงินก้อนใหญ่ผ่านธนาคารยังต้องให้เจ้าของบัญชีมาดำเนินการด้วยตัวเอง จึงบอกไปตามตรงว่า “ฉันคิดว่าจะพักเรื่องเว็บไซต์ไว้ก่อน แล้วนำเงิน 1.15 ล้านหยวนนี้ไปจัดหาเงินทุนห้าเท่า เพื่อควบคุมทิศทางราคาของหุ้นตัวหนึ่ง”

“อะไรนะ?”

“หา???”

สวี่จื่อรั่วกับสวี่จื่อโหรวต่างนิ่งอึ้ง

เงิน 1.15 ล้านหยวนเมื่อนำไปจัดหาเงินทุนห้าเท่าก็จะกลายเป็น 5.75 ล้านหยวน เมื่อรวมกับเงินกว่าหนึ่งล้านหยวนของจางหยาง เงินทุนที่ใช้ได้ในมือก็จะพุ่งขึ้นไปเกือบ 7 ล้านหยวนทันที

เงินทุน 7 ล้านหยวนจากการจัดหาเงินทุน มากพอจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตของนักเก็งกำไรแล้ว

สวี่จื่อโหรวลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีเงินแค่ห้าล้านกว่าก็คิดจะเป็นเจ้ามือปั่นหุ้น นายช่างเพ้อฝันจริง ๆ ทั้งยังเหยียบย่ำความจริงใจที่พี่สาวฉันสนับสนุนให้นายสร้างธุรกิจด้วย”

เดิมทีสวี่จื่อโหรวก็รู้สึกว่าการก่อตั้งเว็บไซต์การเงินไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว ตอนนี้จางหยางยังจะนำเงินก้อนนี้ไปเพิ่มเลเวอเรจเพื่อเก็งกำไรหุ้น ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นรู้สึกว่าจางหยางเป็นสิบแปดมงกุฎทางการเงินเดินได้คนหนึ่ง

เมื่อเผชิญกับข้อกังขา จางหยางไม่ได้อธิบาย เพียงตอบอย่างราบเรียบว่า “ฉันไม่เคยทำเรื่องที่ตัวเองไม่มั่นใจ”

“จริง จางหยางไม่เคยทำเรื่องที่ตัวเองไม่มั่นใจ ฉันเป็นพยานได้” สวี่จื่อรั่วพยักหน้าเห็นด้วย

“พี่หมดทางเยียวยาแล้ว”

เมื่อเห็นพี่สาวแท้ ๆ เข้าข้างคนนอก สวี่จื่อโหรวก็ถลึงตาใส่สวี่จื่อรั่ว ก่อนลุกออกจากโต๊ะไปด้วยความโมโห

เมื่อมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว จางหยางก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่หันไปมองสวี่จื่อรั่วด้วยความสงสัยแล้วถามยิ้ม ๆ ว่า “รั่วรั่ว เธอไม่กลัวว่าฉันจะทำเงินขาดทุนจนหมดหรือ?”

“เงินหมดก็หาใหม่ได้ อีกอย่างฉันเชื่อในสายตาด้านการลงทุนของนาย นายเป็นถึงยอดนักเรียน ไม่สิ เป็นเทพแห่งการเรียนเลยต่างหาก!” สวี่จื่อรั่วยกนิ้วโป้ง ดวงตายังฉายแววชื่นชม

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางหยางก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ชาติก่อนเขาโลดแล่นอยู่ในโลกแห่งผลประโยชน์มาหลายสิบปี หลักการที่ยึดถือมาโดยตลอดคือการแลกเปลี่ยนคุณค่า

การแลกเปลี่ยนคุณค่าคืออะไร?

คุณมีขนมปัง ฉันมีนม คุณอยากดื่มนม ฉันอยากกินขนมปัง เช่นนั้นพวกเราก็สามารถแลกเปลี่ยนกันได้

แต่ถ้าคุณไม่มีขนมปัง นั่นก็หมายความว่าคุณไม่มีคุณค่าใด ๆ พวกเราจึงไม่มีทางเกี่ยวข้องกันอย่างเป็นรูปธรรม

เพราะยึดถือหลักการนี้ จางหยางจึงคอยเพิ่มคุณค่าของตัวเองอยู่ตลอดเวลา แล้วนำไปแลกกับทรัพยากรในมือของผู้อื่น

การแสดงความรู้สึกอย่างบริสุทธิ์ใจของสวี่จื่อรั่ว ทำให้จางหยางที่คิดถึงแต่ผลประโยชน์รู้สึกละอายใจ เพื่อกดความรู้สึกผิดในใจลง เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “อย่ารอช้าเลย เธอกลับไปเอาบัตรประจำตัวมา แล้วพวกเราออกเดินทางไปนครหางเฉิงทันที”

“ขับรถไปหรือ?”

สวี่จื่อรั่วถามขึ้น

“ขับรถไปเองจะเร็วกว่าไม่ใช่หรือ เธอมีมาเซราติอยู่คันหนึ่งนี่?” จางหยางปิดคอมพิวเตอร์พร้อมตอบโดยไม่ต้องคิด

“เอ่อ...ฉันให้คนอื่นยืมรถไปแล้ว”

สวี่จื่อรั่วมีท่าทีร้อนตัวเล็กน้อย

จางหยางหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนกล่าวต่อว่า “ไม่เป็นไร นั่งรถไปก็ถึงเหมือนกัน”

“ไม่จำเป็นต้องนั่งรถหรอก น้องสาวฉันยังมีปอร์เช่ 911 อีกคัน ฉันจะไปขอยืมจากเธอ” สวี่จื่อรั่วนึกถึงทางเลือกสำรองขึ้นมาได้

“ตกลง เดี๋ยวติดต่อกันทางโทรศัพท์”

“ติดต่อกันทางโทรศัพท์”

……

ภาพที่สวี่จื่อโหรว จางหยาง และสวี่จื่อรั่วทยอยออกจากร้านกาแฟ ก็ถูก “สายสืบ” ที่แสร้งเดินผ่านมามองเห็นทั้งหมด อีกฝ่ายรีบโทรหาเฉิงจื้อหง รองประธานชมรมแบดมินตัน ทันที

“ตู๊ด ๆ ๆ——”

ไม่นานนัก

สายก็เชื่อมต่อ

“พี่หง ข่าวดี จางหยางเหมือนจะมีปัญหากับสวี่จื่อโหรว สวี่จื่อโหรวเดินออกจากร้านกาแฟเลเชอร์ไปด้วยสีหน้าโกรธจัด”

“จริงหรือ?”

“จริงแท้แน่นอน!”

“ทำได้ดี พวกนายจับตาดูจางหยางต่อไป ฉันไม่เอาเปรียบพวกนายแน่”

“ไม่มีปัญหาครับ พี่หง”

หลังวางสาย เฉิงจื้อหงที่กำลังกินข้าวอยู่ในโรงอาหารก็ตระหนักทันทีว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว การฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายอ่อนแอถือเป็นความถนัดของเขา

ตอนนั้นเฉิงจื้อหงอาศัยการเป็นหนุ่มแสนอบอุ่น หรือพูดให้ชัดคือเพื่อนชายคนสนิทที่คอยรับฟังความในใจ จนรักษาความสัมพันธ์เกินขอบเขตกับผู้หญิงไม่ต่ำกว่าสามคนพร้อมกัน

ส่วนเหตุผลที่เฉิงจื้อหงสั่งให้คนคอยสะกดรอยตามและแอบถ่ายจางหยางมาโดยตลอด ก็เพื่อทำลายภาพลักษณ์ของจางหยางในใจสวี่จื่อโหรว

เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบผู้ชายที่พัวพันกับผู้หญิงหลายคนไม่จบไม่สิ้น

หากพูดถึงการขุดกำแพงบ้านคนอื่น เฉิงจื้อหงคือมืออาชีพตัวจริง