บทที่ 97 การเงินที่ทำให้ผู้คนคลั่งไคล้

โรงแรมเดอะเพนนินซูลาฮู่ตู

ตั้งอยู่ที่เลขที่ 32 ถนนจงซานตะวันออกหนึ่ง อาคารหลักของโรงแรมสูง 15 ชั้น การออกแบบโดยรวมล้วนมีเป้าหมายเพื่อจำลองฮู่ตูในอดีต ทันทีที่ก้าวเข้าโรงแรม จะรู้สึกราวกับย้อนกลับไปยังฮู่ตูยุคเก่าปี 1920

ทว่าโรงแรมเดอะเพนนินซูลาฮู่ตูในเวลานี้ มีป้ายขนาดใหญ่สะดุดตาแขวนอยู่หน้าประตู

[ยังไม่เปิดให้บริการ]

ข้างป้ายมีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้น ๆ สวมชุดพนักงานต้อนรับโรงแรม กำลังผายมือเชิญผู้ที่ต้องการเข้าไปใช้บริการให้กลับไปอย่างสุภาพ

“ขออภัยครับคุณผู้ชาย โรงแรมของเรายังไม่ได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ ตอนนี้กำลังทดสอบระบบไฟอยู่ครับ”

“ตอนนี้โรงแรมยังไม่มีบริการนะคะคุณผู้หญิง หากอยากสัมผัสประสบการณ์จากโรงแรมเดอะเพนนินซูลา สามารถติดตามเว็บไซต์ทางการระดับโลกของเราได้ค่ะ”

“ขออภัยครับคุณผู้ชาย โรงแรมยังไม่เปิดให้บริการครับ”

ทำเลของโรงแรมเดอะเพนนินซูลาดีเยี่ยม สามารถชมวิวเดอะบันด์และแม่น้ำหวงผู่ได้ทั่วถึง อีกทั้งยังเป็นอาคารโรงแรมระดับหรูหราที่กำลังก่อสร้างเพียงแห่งเดียวบนเดอะบันด์ในรอบหลายสิบปี

ขณะที่พนักงานต้อนรับกำลังเชิญผู้ใช้บริการกลับไป บนระเบียงร้านอาหารเซอร์เอลลีส์ชั้น 14 ของโรงแรมเดอะเพนนินซูลา กลุ่มชายหญิงแต่งตัวภูมิฐานกำลังชนแก้วดื่มเหล้ากันจนหน้าแดงก่ำ

“ขอแสดงความยินดีกับผู้จัดการเถาที่ระดมทุนได้สำเร็จสองพันล้านหยวน ทำลายสถิติการซื้อกองทุนที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของกองทุนหัวเซี่ย ผมขอดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว”

คนพูดเป็นชายหนุ่มหน้าตาสุภาพและดูดี สวมแว่นกรอบทอง ร่างกายค่อนข้างผอม

หลังพูดจบ เขาก็ดื่มเหล้าขาวในแก้วจนหมด จากนั้นชูแก้วเปล่าในมือให้เถาอวี่อ๋างที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานโต๊ะดู

“ผมก็ขอดื่มให้ผู้จัดการเถาหนึ่งแก้ว ขอให้ร่ำรวยเงินทองและก้าวหน้าในหน้าที่การงานครับ”

“ผู้จัดการเถาคือแบบอย่างของพวกเราจริง ๆ เพิ่งเข้าทำงานก็จับจังหวะหุ้นแนวคิดไข้หวัดใหญ่ H1N1 ได้อย่างแม่นยำ ผมเลื่อมใสจนแทบกราบเลยครับ”

“ผมขอดื่มให้ผู้จัดการเถาอีกหนึ่งแก้ว หากต่อไปมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ ก็ขอให้ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ ผมจะตั้งใจเรียนรู้ด้วยความถ่อมตัวอย่างแน่นอน”

เมื่อเหล้าขาวไหลลงท้องทีละแก้ว บางคนก็เดินเข้าห้องน้ำไปกลับหลายรอบแล้ว

อาเจียนแล้วดื่ม ดื่มแล้วอาเจียน นี่คือเรื่องปกติของวงเหล้า

เถาอวี่อ๋างผู้ถูกทุกคนรายล้อมเอาอกเอาใจเปิดคอเสื้อเชิ้ตออก ที่คอยังมีรอยประทับริมฝีปากสีแดงอยู่หลายรอย ข้างกายทั้งซ้ายและขวามีสาวสวยนั่งประกบ ด้านขวาเป็นหญิงสาวผมดัดลอนสีน้ำตาล สวมชุดราตรีสีดำคอลึกทรงตัววี เผยเนินอกแทบทั้งหมด

หญิงสาวด้านซ้ายก็เป็นหญิงงามชั้นเลิศไม่แพ้กัน ต่างจากฝ่ายขวาที่แต่งตัวเปิดเผย เธอสวมชุดเดรสสีดำคอกลม ประดับสร้อยเพชร ให้ความรู้สึกเหมือนคุณหญิงคุณนายอย่างเต็มที่ ใต้โต๊ะ ขาเรียวงามที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำขยับไปแตะขากางเกงของเถาอวี่อ๋างเป็นครั้งคราว ความหมายแฝงชัดเจนอย่างยิ่ง

หญิงสาวทั้งสองเคยเป็นนางแบบมาก่อน ก่อนจะเปลี่ยนมาทำงานด้านการเงิน

ในวงการการเงินที่เต็มไปด้วยความมัวเมาในวัตถุและความหรูหรา วุฒิการศึกษาเป็นเพียงบัตรผ่านประตู แต่เมื่อก้าวเข้าประตูมาแล้ว สิ่งที่ต้องแข่งขันกันก็คือทรัพยากรของแต่ละฝ่าย

มีภูมิหลังจากครอบครัว นั่นคือทรัพยากร

มีเงินจากครอบครัว นั่นคือทรัพยากร

หน้าตาดีด้วยตัวเอง ก็เป็นทรัพยากรเช่นกัน

การนำทรัพยากรที่แต่ละฝ่ายมีมาแลกเปลี่ยนกัน คือกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ของวงการการเงิน

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเดอะบันด์ ข้างกายทั้งซ้ายและขวายังมีสาวงามคอยอยู่เป็นเพื่อน หลังดื่มเหล้าไปทีละแก้ว แก้มทั้งสองข้างของเถาอวี่อ๋างก็เริ่มแดง แอลกอฮอล์ค่อย ๆ ทำให้ประสาทชา

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศได้ที่แล้ว ชายหนุ่มสุภาพนามหวังปั๋วหานก็ลุกขึ้นยืน ชูแก้วขึ้นพลางกล่าวว่า “ผมขอดื่มให้ผู้จัดการเถาอีกหนึ่งแก้ว ผมดื่มหมดแก้วครับ”

หลังดื่มรวดเดียวหมดแก้วและชูแก้วเปล่าให้ดูอีกครั้ง เขาก็นั่งลง ก่อนจะถามขึ้นอย่างกะทันหันว่า “คืนนี้ผู้จัดการเถาดื่มอย่างเต็มที่หรือยังครับ?”

“แน่นอน แน่นอนว่าดื่มเต็มที่แล้ว”

ดูเหมือนเถาอวี่อ๋างจะเริ่มเมาได้ที่ ขณะตอบ เขาใช้มือโอบสาวงามสไตล์คุณหญิงคุณนายทางซ้ายเข้ามาในอ้อมกอด แล้วโน้มตัวจูบริมฝีปากแดงของอีกฝ่ายทันที

การหยอกเย้าใต้โต๊ะของหญิงสาวทั้งสองทำให้เขาอดกลั้นแทบไม่ไหวมานานแล้ว

ทุกคนรอบโต๊ะต่างเห็นจนชิน ไม่เพียงไม่รู้สึกแปลกใจ กลับยังพากันกล่าวชม

“ฮ่า ๆ ผู้จัดการเถาเป็นคนอารมณ์ดีจริง ๆ”

“เสี่ยวฟางโชคดีจริง ๆ เลยนะ”

“อิจฉาพี่ฟางฟางจัง ถ้าคนที่ผู้จัดการเถาเอ็นดูเป็นฉันก็คงดี”

ทุกคนต่างมีแผนการของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ ปากก็พูดแต่คำไพเราะ

เมื่อทั้งสองจูบกันเสร็จ หวังปั๋วหานส่งสายตาให้เหมียวฟาง หญิงสาวที่เพิ่งถูกจูบ จากนั้นก็โยนหินถามทางว่า “เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ พวกเราความสามารถทึ่มทื่อ ไม่ได้เก่งเหมือนผู้จัดการเถา แม้แต่จังหวะหุ้นขาขึ้นระยะสั้นก็ยังจับไม่ได้”

“พี่เถา สอนพวกเราหน่อยสิคะ”

“ใช่ค่ะพี่เถา ช่วยสอนพวกเราหน่อย พวกเรายินดีเรียนรู้ทุกอย่างเลยค่ะ”

เสียงออดอ้อนของหญิงสาวสองข้าง รวมถึงคำพูดที่สื่อความหมายทั้งตรงและอ้อม ทำให้เถาอวี่อ๋างจมอยู่ในห้วงความสุขจนถอนตัวไม่ขึ้น

เถาอวี่อ๋างไม่ทันคิดก็พูดออกมาตรง ๆ ว่า “ผมศึกษาจังหวะหุ้นขาขึ้นระยะสั้นนี้มาแล้ว ยาพิเศษต่างหากที่จะเป็นแนวทางหลักในอนาคต รู้จักกรดชิคิมิกไหม? ผมวางแผนจะทุ่มน้ำหนักลงทุนในหุ้นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับมัน”

“โอ้? หุ้นตัวไหนหรือครับ?”

หวังปั๋วหานรีบตะล่อมถามต่อทันที

“ตัวไหนหรือคะ?” เหมียวฟางเอียงศีรษะพิงอกของเถาอวี่อ๋าง ส่วนเขาก็ลืมไปหมดแล้วว่าที่บ้านยังมีภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์อยู่

“กลุ่มเจียนเฟิง ไห่เจิ้งเภสัชกรรม เจียวต้าหยางหลี่ ไห่หวัง...”

ขณะที่เถาอวี่อ๋างกำลังจะพูดชื่อหุ้นที่คิดจะทุ่มน้ำหนักลงทุนออกมา จู่ ๆ สายลมเย็นก็พัดผ่าน ประสาทที่ถูกแอลกอฮอล์ทำให้ชาพลันตื่นตัว เขากัดลิ้นตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้ได้สติกลับคืนมาในทันที

จากนั้นเขามองหญิงสาวทั้งสองที่โอบอยู่ในอ้อมแขน แววตาของพวกเธอไม่มีความปรารถนาทางเพศ มีเพียงความกระหายเงินทองเท่านั้น

“คืนนี้ผมยังมีธุระ” เถาอวี่อ๋างผลักหญิงสาวออก แล้วฝืนยืนขึ้น

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ หวังปั๋วหานก็รีบเดินเข้ามา ประคองเถาอวี่อ๋างไปพลางยัดกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มืออีกฝ่ายไปพลาง พร้อมกล่าวว่า “นี่คือช่องทางติดต่อคุณเฟิ่งแห่งไห่ไห่เภสัชกรรม เขาไม่มาเพื่อเลี่ยงข้อครหา คืนนี้เขาเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารครับ”

หลังพูดข้อมูลที่ต้องส่งต่อจบด้วยเสียงเบา เขาก็กวาดตามองชายหญิงทั่วทั้งงานแล้วกล่าวว่า “เอาละ ๆ ทุกคนดื่มกันมากแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องกลับไปทำงานที่บริษัทอีก”

“อ้อ จริงสิ”

หวังปั๋วหานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงส่งสัญญาณเป็นนัยให้เถาอวี่อ๋างว่า “ถึงโรงแรมจะยังไม่เปิดบริการ แต่ถ้าอยากพักที่นี่สักคืนก็ทำได้นะครับ”

คนที่อยู่ในงานล้วนเป็นผู้ใหญ่ ทุกคนรู้ดีว่าเขากำลังสื่อถึงอะไร

สาวการเงินที่มานั่งดื่มเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ อดทนมานานขนาดนี้ แทบจะพูดออกมาตรง ๆ อยู่แล้ว

แต่เถาอวี่อ๋างที่ได้สติกลับคืนมาไม่มีอารมณ์สนใจอีกต่อไป แม้เขาจะทำลายสถิติการซื้อกองทุนที่เร็วที่สุดของกองทุนหัวเซี่ยได้ แต่ก็ยังไม่ได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในตำแหน่ง “ผู้จัดการกองทุนตัวหลัก”

เพื่ออนาคตในหน้าที่การงาน เขาเลือกอดกลั้นต่อไปและปฏิเสธอย่างสุภาพว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีธุระ”

สิ้นเสียง

เถาอวี่อ๋างก็เดินตามไป๋คุยเข้าไปด้านใน

เมื่อ “ตัวเอก” ของวงเหล้าจากไป ชายหญิงแต่ละคนก็ทยอยออกไปเช่นกัน ระเบียงร้านอาหารเซอร์เอลลีส์จึงเหลือเพียงหวังปั๋วหานคนเดียว

เขารินไวน์แดงให้ตัวเองอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นเหลือบมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง ก่อนเดินไปยังขอบระเบียงเพื่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเดอะบันด์ทั้งหมดจากด้านบน

เถาอวี่อ๋างในตอนนี้ก็คือ “หมูอ้วน” ที่กุมเงินสองพันล้านหยวนไว้ในมือ ใคร ๆ ก็อยากกัดกินเขาสักคำ รวมถึงคุณเฟิ่งที่เขาเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่นี้ด้วย

นักลงทุนจำนวนมากคิดว่ากองทุนมีความเสี่ยงน้อยกว่าหุ้น

แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?

กองทุนสาธารณะที่สิ้นสุดการซื้อและเข้าสู่ช่วงปิดกองทุนแล้ว มีช่องทางให้ผู้เกี่ยวข้องกอบโกยผลประโยชน์ส่วนตัวมากมายเหลือเกิน

ไม่ว่าจะเป็นบัญชีหนูตาย การรับช่วงต่อจากหน่วยงานอื่น หรือการโอนผลประโยชน์ภายในกองทุน ล้วนมีสารพัดรูปแบบ สุดท้ายคนที่ขาดทุนก็คือเงินของผู้ถือหน่วยลงทุน ส่วนผู้จัดการกองทุนยังคงรับเงินเดือนสูงเช่นเดิม

เมื่อเทียบกับกองทุนสาธารณะแล้ว กองทุนส่วนบุคคลยิ่งมุ่งเล่นงานเงินของคนรวยโดยเฉพาะ และยังทำกันอย่างโจ่งแจ้งยิ่งกว่า

แต่ข้อดีก็คือมีเกณฑ์เข้าร่วมสูง คนรวยขาดทุนก็ขาดทุนไป คงไม่ตามเอาเรื่องมากนัก บางคนถึงขั้นตั้งใจขาดทุนเสียด้วยซ้ำ

หลังดื่มไวน์แดงหมดแก้ว หวังปั๋วหานรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้งแล้วโทรออก “เสี่ยวฟาง กลับมาสักรอบสิ มีรายการหนึ่งต้องคุยกับเธอ”

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

หลังส่งเป้าซิงเหว่ย สยงซิงหวย และคณาจารย์นักศึกษาที่มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากไป เป้าซิงเหว่ยผู้โล่งอกก็เหลือบมองจงปั๋วหาน อาจารย์ที่ปรึกษาสาขาวิชาการลงทุน

“จางหยางท้องเสียจริง ๆ เหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจสืบเรื่องนี้มาแล้ว

กล้องวงจรปิดหลายตัวในมหาวิทยาลัยจับภาพได้ว่าจางหยางลากกระเป๋าเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูเพียงลำพัง

ป่วยแต่ต้องลากกระเป๋าเดินทางด้วยงั้นเหรอ?

นี่จะไปโรงพยาบาลหรือไปเที่ยวพักผ่อนกันแน่?

ยิ่งกว่านั้น อาการกระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลันขึ้นชื่อว่าเจ็บปวดมาก โดยเฉพาะเวลาที่มีอาการรุนแรง ต่อให้เดินก็ยังต้องให้คนอื่นช่วยพยุง

แต่จากกล้องวงจรปิดในมหาวิทยาลัย แม้จะพูดไม่ได้ว่าจางหยางแข็งแรงราวกับมังกร แต่จะบอกว่าหน้าตาแดงระเรื่อมีชีวิตชีวาก็ยังได้

“เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ ครับ” จงปั๋วหานก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าเป้าซิงเหว่ยถามทั้งที่มีคำตอบอยู่แล้ว จึงโยนเรื่องของจางหยางกลับไปให้อีกฝ่ายเสียเลย

“เขาพูดอะไรเธอก็เชื่อหมดเลยเหรอ?”

“เรื่องนี้เป็นเพราะผมพิจารณาไม่รอบคอบจริง ๆ ครับ”

“เธอไม่ได้แค่พิจารณาไม่รอบคอบ แต่ไม่ได้พิจารณาเลยต่างหากล่ะ?”

“ครับ ๆ เป็นความผิดของผมเอง”

หลังจงปั๋วหานยอมรับผิดซ้ำ ๆ เป้าซิงเหว่ยก็ไม่ได้ไล่เบี้ยความรับผิดชอบของอีกฝ่ายต่อ

เวลานี้เขาเพียงสงสัยว่าแท้จริงแล้วจางหยางมีธุระอะไร ถึงได้สำคัญกว่าการแลกเปลี่ยนระหว่างคณาจารย์และนักศึกษามหาวิทยาลัย

เป้าซิงเหว่ยนึกถึงเหอจิ้งขึ้นมา อีกฝ่ายจะต้องรู้ข้อมูลวงในบางอย่างแน่นอน

เพราะตอนแรกที่เขายื่นข้อเสนอชักชวนให้เหอจิ้ง ปฏิกิริยาแรกของเธอไม่ใช่การตอบรับ แต่เป็นการแนะนำจางหยางให้เขารู้จัก จากเรื่องนี้เขาจึงคาดเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ธรรมดา

“เจ้าจางหยางนี่กล้าขาดเรียนต่อหน้าธารกำนัลในคาบแลกเปลี่ยนระหว่างมหาวิทยาลัย ไม่ไว้หน้าคนแก่คนนี้เลยจริง ๆ ต้องไปถามเหอจิ้งดูหน่อยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น” เป้าซิงเหว่ยพึมพำในใจ

ส่วนบนรถโตโยต้าโคสเตอร์ที่กำลังแล่นจากไปนั้น สยงซิงหวย คณบดีคณะการเงินแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาตำหนิต่อหน้านักศึกษาและคณาจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงหัวว่า “รู้แล้วใช่ไหมว่าฟ้ายังมีฟ้า คนนอกยังมีคนเก่งกว่า?”

“อย่าคิดว่าแค่สอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แล้วจะรู้สึกว่าตัวเองฉลาดเป็นเลิศ บนโลกนี้สิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คืออัจฉริยะ”

“ไม่ว่าจะเป็นเหอจิ้งหรือจางหยาง โดยเฉพาะจางหยางคนนั้น ความเข้าใจในแวดวงการเงินเหนือกว่าพวกเธอไม่ใช่แค่ระดับเดียว”

“รู้ไหมว่าวันนี้ทำไมเขาถึงขาดเรียน?”

“เพราะพวกเธอไม่มีอะไรที่คู่ควรให้เขาเรียนรู้ไง เข้าใจไหม? กลับไปตั้งใจเรียนให้ดี ทางที่ดีไปสอบปริญญาโทเพิ่มอีกใบด้วย”

ตอนอยู่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู เขายังต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์อยู่บ้าง แต่ตอนนี้บนรถเหลือเพียงคณาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหัวกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง สยงซิงหวยจึงไม่คิดจะออมคำพูดแม้แต่น้อย

นักศึกษาคณะการเงินจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งแต่ละคนต่างก้มหน้าลงเงียบ ๆ

ส่วนเหล่านักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหัวที่อยู่ข้าง ๆ กลับนั่งดูเรื่องสนุกอยู่เงียบ ๆ

เป็นเรื่องบังเอิญโดยแท้ หลังสยงซิงหวยตำหนิเสร็จ คณบดีคณะการเงินของมหาวิทยาลัยชิงหัว จ้าวเยี่ยนเฟิง ก็รับช่วงต่อทันที เขากล่าวเสียงเข้มว่า “พวกเธอหัวเราะอะไรกัน? คิดว่าตัวเองเก่งมากนักหรือไง?”

“ตอนขึ้นเวทีบรรยายวันอาทิตย์ พวกเธอพูดอะไรไม่ออกสักคำ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอมีสถานะนักศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยชิงหัว ฉันก็ไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำว่าพวกเธอเป็นนักศึกษาที่ฉันสอนมา”

“ฉันสอนหนังสือมาครึ่งชีวิต พวกเธอคือรุ่นที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยสอนมา!”

คำตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าดังก้องอยู่ในห้องโดยสารของรถโตโยต้าโคสเตอร์สามคันที่แล่นไปอย่างราบรื่น คณบดีตำหนิเสร็จ ศาสตราจารย์ก็ตำหนิต่อ ศาสตราจารย์ตำหนิเสร็จ อาจารย์ผู้ควบคุมทีมก็ตำหนิต่ออีก

เช้าวันรุ่งขึ้น

นครหางเฉิงมีฝนตกปรอย ๆ อาคารเมืองสมัยใหม่ถูกปกคลุมด้วยหมอกคล้ายควันจนดูเลือนราง

สายฝนในเจียงหนานเป็นฉากที่หลายคนมองว่าไม่ควรพลาด แต่สำหรับจางหยางจากมณฑลเยว่ตง เขาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรพิเศษ

ถ้าจะบอกว่ามี ก็คงเป็นเพราะฝนที่นี่ตกละเอียดและถี่กว่า เหมาะกับการถ่ายรูปสไตล์โบราณ

ส่วนฝนในมณฑลเยว่ตงนั้นขึ้นชื่อเรื่องเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทุก ๆ สองสามปี ยังมีโอกาสได้สัมผัสความตึงเครียดจากน้ำท่วมที่ไหลบ่าอีกด้วย

จางหยางทำเหมือนเช่นเคย หลังล้างหน้าล้างตาแล้วก็ไปร้านอาหารเช้าเพื่อกินมื้อเช้า จากนั้นมุ่งตรงไปยังชั้นบนสุดของอาคารหงเยว่

“ติ๊ง”

ประตูลิฟต์เปิดออก

จ้งฉีเฟิงที่คำนวณเวลาไว้แล้วและมายืนรอจางหยางอยู่ มีสีหน้าประจบประแจง พลางถูฝ่ามือไปมาขณะกล่าวว่า “คุณผู้ชายจางมาแล้วครับ”

“มีอะไรหรือผู้จัดการจ้ง?”

จางหยางมองออกไปนอกลิฟต์ นอกจากจ้งฉีเฟิงแล้ว ยังมีผู้จัดการฝ่ายซื้อขายคนอื่น ๆ อีก ดูเหมือนทุกคนกำลังรอเขาอยู่

“เป็นอย่างนี้ครับคุณผู้ชายจาง ผมอยากถามความเห็นของคุณเกี่ยวกับกรดชิคิมิก”

จ้งฉีเฟิงพูดจบก็เสริมอีกประโยคว่า “เมื่อวานผมเห็นข่าวว่าพี่ซุนกับจางเหมิงจู่ต่างก็กำลังทำหุ้นแนวคิดนี้อยู่ เลยอยากถามว่ากรดชิคิมิกยังมีสภาวะตลาดให้เล่นอีกไหมครับ”

“ใช่ครับคุณผู้ชายจาง ขอให้ช่วยชี้ทางสว่างด้วย พวกเราจะได้ประหยัดเวลาพยายามไปหลายปี”

“เมื่อวานผมเพิ่งซื้อกลุ่มเจียนเฟิงไปหนึ่งแสนหยวน คุณผู้ชายจางช่วยตอบให้หน่อยเถอะครับ จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม”

“ผมก็เหมือนกันครับ”

จางหยางเดินออกจากลิฟต์อย่างสงบนิ่ง เวลานี้ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายอย่างจ้งฉีเฟิงและคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดูราวกับโครงกระดูกทีละโครง

เหตุใดจึงบอกว่าเป็นโครงกระดูก?

การลงทุน ความโลภคือบาปดั้งเดิม

ใครก็ตามที่แสดงความโลภออกมา ก็มีโอกาสต้องจ่ายด้วยชีวิต

อย่างไรก็ตาม เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความหนาของหน้าคนกลุ่มจ้งฉีเฟิง ทุกวันมาตรงเวลาคอยดักรอเขา เพียงเพื่อข่าวสารวงใน

“พอถึงระดับกำไรที่คาดหวังก็ขายทำกำไร สภาวะตลาดไม่ใช่สิ่งที่ผมเป็นคนกำหนด” หลังจางหยางเลือกตอบประโยคนี้ เขาก็เดินไปทางห้องทำงานรองประธาน

เขาไม่ใช่คนที่ชอบเอาใจคนอื่น จึงไม่มีทางช่วยคนแปลกหน้าหาเงิน

หาเงินได้ก็เป็นเงินของพวกเขา ขาดทุนขึ้นมา พวกเขาอาจกลับมาสร้างปัญหาให้เขา ถ้าต้องเอาใจทุกคนไม่ใช่ว่าตัวเขาเองจะกลายเป็นคนต่ำต้อยหรอกหรือ?

หากอยากทำความดี ยังสู้กอบโกยเงินในตลาดหุ้นให้มาก ๆ แล้วแบ่งส่วนหนึ่งไปบริจาคให้เด็ก ๆ ในเขตภูเขายากจนเสียยังจะเป็นรูปธรรมกว่า

คำว่า “ความโลภ” เขียนอยู่บนใบหน้าของจ้งฉีเฟิง เขามองแผ่นหลังของจางหยางแล้วครุ่นคิดว่า “พอถึงระดับกำไรที่คาดหวังก็ขายทำกำไร คุณผู้ชายจางกำลังบอกว่ายังขึ้นได้ ให้พวกเราถือต่อรอไปก่อน”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

“งั้นก็รออีกหน่อย”

“ถ้าขึ้นอีกสักหน่อย ผมก็จะซื้อบ้านซื้อรถในนครหางเฉิงได้แล้ว!”

“ผมก็เหมือนกัน”

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยจากด้านหลัง จางหยางก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ เขาทำได้เพียงเร่งฝีเท้า ไม่สนใจนักลงทุนรายย่อยที่ถูกตัดเหมือนต้นกุยช่ายเหล่านี้

เมื่อมาถึงห้องทำงานรองประธาน ผู้จัดการจัดหาเงินทุนจางเสี่ยวหลงรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นจางหยางเดินเข้ามา เขาก็ทักทายว่า “ศิษย์น้อง”

“อรุณสวัสดิ์ครับศิษย์พี่จาง”

จางหยางขานรับ

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายมาช่วยเข้าสู่บัญชีจัดหาเงินทุน แต่จางเสี่ยวหลงกลับเอ่ยถามว่า “ศิษย์น้อง ฉันเห็นว่าหุ้นแนวคิดไข้หวัดใหญ่ H1N1 กำลังร้อนแรงมาก หุ้นกลุ่มเจียนเฟิงกับไล่อินชีวภาพที่เธอถืออยู่ ยังขึ้นต่อได้ไหม?”

“...”

จางหยางถึงกับเงียบงัน

ตลาดหุ้นทำให้คนหัวร้อนได้ง่าย จนตกเป็นทาสของความปรารถนา เวลานี้ไม่ว่าจะเป็นจ้งฉีเฟิงหรือจางเสี่ยวหลง ดูเหมือนต่างถูกหุ้นขึ้นชนเพดานต่อเนื่องระยะสั้นลากจนใจเบิกบานและหน้ามืดตามัวไปหมด

“เฮ้อ...”

หากเป็นคนอื่นมาถาม เขาคงไม่อยากพูดเรื่องสภาวะตลาดให้มาก เพราะตลาดหุ้นก็คือสถานที่ทำเงินจากคนโลภ

แต่เมื่อคิดว่าครั้งแรกที่จางเสี่ยวหลงช่วยจัดหาเงินทุนให้ เขาเคยมอบส่วนลดดอกเบี้ยรายปี 10% ให้ จางหยางจึงยอมเตือนเป็นกรณีพิเศษว่า “ขึ้นได้ แต่ก็น่าจะใกล้ถึงยอดเขาแล้ว ถ้าเธอซื้อไว้ ฉันแนะนำให้ขายหมดเพื่อทำกำไร แล้วเปลี่ยนไปลงทุนในกลุ่มธนาคารที่ค่อนข้างมั่นคงกว่า”

หลังตลาดปิดเมื่อบ่ายวานนี้ ตลาดทุนก็มีบทความสั้นแพร่ข่าวว่าบริษัทหุ่ยจินจะเข้าซื้อหุ้นธนาคารเพิ่ม แต่ธนาคารขนาดใหญ่ทั้งสี่แห่งยังไม่มีใครออกมาตอบรับ

ทว่าเมื่อเวลา 19 นาฬิกา 45 นาทีของเมื่อคืน ธนาคารแห่งประเทศจีนกลับประกาศเป็นแห่งแรก ยืนยันว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริง พร้อมเปิดเผยรายละเอียด

ภายใน 12 เดือนนับจากนี้ บริษัทหุ่ยจินจะเข้าซื้อหุ้น A ของธนาคารขนาดใหญ่ทั้งสี่แห่งเพิ่มผ่านระบบซื้อขายของตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้