บทที่ 106 ถอนหญ้าไม่ถอนราก ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนก็จะงอกงามใหม่

หยางเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองเซียวอวี้ นางเองก็มีสีหน้าไม่เข้าใจเช่นกัน ถึงแม้เวลาจะจำกัด แต่แผนการของนางก็ไม่มีข้อบกพร่องนี่นา การลักลอบค้าขายกับซ่งหนูนั้น เป็นเรื่องใหญ่หรือเล็กก็แล้วแต่จะมอง แต่การสืบข่าวกรองไปขายนั้น เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

การลักลอบค้าขายกับซ่งหนู ไม่ว่าจะเป็นสินค้าอะไร ก็แค่เพราะอยากได้กำไรมหาศาล ซึ่งไม่ได้ส่งผลเสียต่อประเทศชาติมากมายนัก พ่อค้าทั่วไปก็หาซื้อทองแดงกับเหล็กไม่ได้อยู่แล้ว อย่างมากก็ขายเกลือกับใบชา

แต่การสืบข่าวกรองไปขาย นี่มันคือการทรยศชาติชัดๆ

เมื่อเห็นสายตาของหยางเฉียน เซียวอวี้ก็พยักหน้า แล้วส่ายหัว หยางเฉียนเข้าใจความหมายทันที "แล้วท่านผู้ตรวจการเกามีความเห็นว่าอย่างไร?"

"ท่านผู้ตรวจการเกาสั่งให้ข้าน้อยมาถามความเห็นจากท่านเจ้าเมืองขอรับ ว่าจะให้ประหารชีวิต ปล่อยตัวไป หรือจะจัดการอย่างลับๆ ไม่ให้เรื่องบานปลายขอรับ" ขุนนางชั้นผู้น้อยตอบอย่างนอบน้อม