บทที่ 112 ร่วมมือ

วันต่อมา เมื่อท่านข่านตื่นขึ้นมาด้วยอาการเมาค้าง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในกระโจมของพระสนมคนโปรด เขาลูบหน้าลูบตา ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา แล้วพาข้ารับใช้สองสามคนเดินโซเซไปทางกระโจมของพระสนม

ปกติต่อให้ไม่ใช่ทุกวัน แต่ก็น่าจะวันเว้นวันแหละที่เขาไปค้างที่นั่น เมื่อคืนเขาเมาหนักไปหน่อย พอคิดถึงเรือนร่างอรชรและใบหน้างดงามราวกับดอกไม้บานของพระสนม ประกอบกับเป็นช่วงที่เขามีแรงกำลังดีที่สุด ฝีเท้าของเขาก็ดูจะเบาหวิวขึ้นมาทันที

แต่ผ่านไปเพียงสองเค่อ (ประมาณครึ่งชั่วโมง) ทั่วทั้งค่ายของท่านข่านก็เกิดความโกลาหล พระสนมคนโปรดของท่านข่านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คราวนี้แหละเรื่องสนุก ทหารหลายกองกำลังเร่งค้นหาตามกระโจมต่างๆ อย่างจ้าละหวั่น สาวใช้คนสนิทของพระสนมหลายคนคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

การหายตัวไปของพระสนม ทำให้ท่านข่านที่กำลังอารมณ์ดีๆ กลายเป็นเมฆหมอกทะมึนทันที บรรดาขุนนางและองครักษ์ที่ได้รับข่าวต่างก็รีบมาเข้าเฝ้า พูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาจากกลุ่มคน