บทที่ 127 ยึดอำนาจ

จ้าวซิ่นรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว โลกหมุนคว้าง กองทัพนับแสนในมือถูกยึดอำนาจไปในพริบตา น่าเสียดายที่งานที่องค์ชายมอบหมายมายังไม่สำเร็จเลย

หยางเฉียนเดินอาดๆ ไปนั่งเก้าอี้ประธานอย่างผ่าเผย "ขอบคุณท่านแม่ทัพจ้าวที่อุตส่าห์เดินทางรอนแรมมาไกลเพื่อสนับสนุนชายแดน"

จ้าวซิ่นประสานมือ ยิ้มเจื่อน "ท่านแม่ทัพหยางช่างร้ายกาจนัก เข้าควบคุมค่ายทหารได้อย่างเงียบเชียบ หวังว่าท่านจะดูแลทหารองครักษ์ของข้าอย่างดี พวกเขาล้วนหลั่งเลือดเพื่อแคว้นเซี่ยมาแล้วทั้งนั้น"

"เอ่อ... ท่านแม่ทัพจ้าวอย่าเพิ่งเข้าใจผิด คนของท่านตอนนี้กำลังถูกกักบริเวณอยู่ในอีกกระโจมหนึ่ง ความจงรักภักดีของพวกเขาน่าชื่นชมยิ่งนัก" หยางเฉียนไม่มีทางฆ่าคนที่มีความดีความชอบต่อแคว้นหรอก การเข่นฆ่ากันเองรังแต่จะทำให้ศัตรูหัวเราะเยาะ

เมื่อหลายวันก่อน หยางเฉียนเพิ่งจะออกจากค่ายไป จ้าวซิ่นก็มาถึง แต่พอไม่ได้พบแม่ทัพใหญ่ เขาก็โกรธมาก โชคดีที่มีเถียนจงคอยเกลี้ยกล่อม ตอนแรกเขายังคิดว่าการรวมกองทัพสองฝ่ายเข้าด้วยกันจะเกิดการกระทบกระทั่ง แต่ไม่คิดเลยว่าเถียนจงจะเป็นฝ่ายยอมสละอำนาจแต่โดยดี