บทที่ 129 สงครามกลางเมืองซ่งหนู

"เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้ารับปากท่าน ข้าจะกวาดล้างพวกซ่งหนูให้สิ้นซาก รวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อให้ทางเหนือของแคว้นเซี่ยเราไม่มีสงครามอีกต่อไป ในเมื่อท่านอิจฉานัก งานนี้ข้าก็ยกให้ท่านทำ ส่วนตัวข้า เตรียมตัวกลับบ้านไปเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ด ทำตัวเป็นเศรษฐีบ้านนอกก็คงมีความสุขไม่น้อยเหมือนกัน" หยางเฉียนเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ

จ้าวซิ่นถึงกับคิ้วกระตุก นี่มันแผนการบ้าอะไรกันเนี่ย ขุนนางบุ๋นบู๊ในราชสำนักมีตั้งเยอะแยะ คนที่พอจะออกอุบายได้ก็มีมาก คนที่รบเก่งก็มีไม่น้อย แต่แม่เจ้าโว้ย ไม่มีไอ้บ้าคนไหนกล้าพูดเต็มปากหรอกว่าตัวเองจะกวาดล้างซ่งหนูให้สิ้นซากได้

"ท่านแม่ทัพหยาง? ท่านทำลายล้างซ่งหนูได้จริงๆ หรือ?"

หยางเฉียนหัวเราะเสียงดัง "ข้าทำได้จริงหรือไม่ ท่านก็คอยดูได้เลย ข้าเป็นคนชอบลงมือทำมากกว่าพูด พูดย้ำไปร้อยครั้ง สู้ลงมือทำจริงครั้งเดียวก็ไม่ได้"

"แต่ท่านไม่เหมือนท่าน ท่านยังหนุ่มแน่น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แม้ว่าท่านจะเป็นมิตรกรขององค์ชายเจี๋ย แต่ในใจท่านต้องรู้ว่า ตัวเองจงรักภักดีต่อใคร?"