บทที่ 132 ทหาร! ยิงไอ้โง่นี่ให้ข้าที

แม้จะรู้ดีว่าภารกิจคือการตัดเส้นทางหนี แต่เพื่อไม่ให้ข้าศึกไหวตัวทัน กองทัพของจ้าวซิ่นจึงต้องยอมเดินอ้อมเป็นวงกว้างกว่าจะมาถึงด้านเหนือของสมรภูมิ ตัวเขาเองไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

แต่ทหารชายแดนหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความสงสัย

"แปลกจังวะ ทำไมไม่เห็นชนเผ่าบนทุ่งหญ้าเลยสักเผ่าเดียว"

"เออ ข้าก็ว่าแปลก ปกติเข้ามาลึกถึงใจกลางทุ่งหญ้าขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเจอสักสองสามเผ่าสิวะ"

"พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่รึ?" ทหารหนุ่มนายหนึ่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทหารเสริมที่มาจากเมืองเฉาเสียน