บทที่ 151 ม... มีนักฆ่า!

ดึกสงัด หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และตกต่อเนื่องตลอดทั้งคืน

เช้าตรู่ หยางเฉียนก็ลุกขึ้นจากเตียง ที่เขานอนหลับยาวไปถึงสองวันไม่ใช่เพราะสมองมีปัญหา แต่เพราะร่างกายอ่อนเพลียอย่างหนัก และกำลังซ่อมแซมตัวเองตามสัญชาตญาณ

เมื่อวานตอนที่เพิ่งฟื้น มือของเขายังสั่นเทานิดๆ กำหมัดก็ยังไม่ค่อยแน่น แต่ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว

เขากำหมัดแน่น

"กร๊อบๆๆ~~~!"