บทที่ 153 การตีทบและพอกโคลนเผาใบมีด

"ปกติข้าจะใช้อาวุธสี่อย่าง ดาบซู่เถี่ย ง้าวเหล็ก โล่สำริด แล้วก็ชุดเกราะสว่าง (หมิงกวงข่าย) น่าเสียดายที่ตอนนี้มันพังหมดแล้ว"

หยางเฉียนพูดไปก็ส่ายหน้าถอนหายใจไป เขาเป็นคนค่อนข้างยึดติดกับของเก่า อาวุธสามอย่าง ชุดเกราะหนึ่งชุด ถึงจะพังยับเยิน โล่จะดูดีกว่าเพื่อนนิดหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ทิ้ง ยังเก็บไว้ในหมู่บ้าน

"ข้าก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ของสี่อย่างนี้ ข้าจะหาคนทำให้เดี๋ยวนี้เลย แต่โล่กับชุดเกราะที่ท่านออกแบบมาคงต้องใช้เวลาหน่อย สักสองสามวันถึงจะเสร็จ"

โอวเย่เซี่ยรำพึงรำพัน ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้เด็กนี่มันไปผ่านสมรภูมิแบบไหนมา ถึงได้สู้จนอาวุธพังยับเยินขนาดนี้

หยางเฉียนหัวเราะ "ตอนแรกข้ากะจะตีเอง เพราะข้าอยากออกแบบอาวุธใหม่ แต่ท่านก็รู้ ข้าเพิ่งฟาดกับหมีมา ตอนนี้ออกแรงไม่ได้ ไม่งั้นเลือดได้ไหลอีกแน่"