บทที่ 161 เตะฝาโลง

"พวกกบฏทรยศชาติ! สมควรตาย! สมควรตาย!" กษัตริย์เซี่ยเหวินพึมพำด้วยความโกรธแค้น

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ เว่ยหยางจวินเป็นถึงเจ้าผู้ครองนคร ในที่ดินของเขา การที่เขาจะพูดจาพล่อยๆ ไปบ้าง เราก็ทำอะไรไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ" ชวี่ซิวเหวินรีบเกลี้ยกล่อม

ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา อย่าว่าแต่เว่ยหยางจวินเลย แม้แต่ฝ่าบาทเองก็จะเสียหน้าไปด้วย

กษัตริย์เซี่ยเหวินมองชวี่ซิวเหวิน พระองค์เข้าใจดีว่า ถึงจะจัดการเว่ยหยางจวินไป ก็ไม่มีประโยชน์อะไร แคว้นเซี่ยมีเจ้าผู้ครองนครไม่น้อยเลย ขุนนางที่มีที่ดินศักดินาก็ยิ่งเยอะ ถ้าเปิดช่องให้จัดการเรื่องนี้ได้ มันก็เหมือนเอามือไปแหย่รังแตนชัดๆ

เมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดของกษัตริย์เซี่ยเหวิน หวังเจี้ยนก็กระซิบ "ฝ่าบาท พวกท่านต่างก็บอกว่าคุณชายมีความสามารถทะลุฟ้าทะลุแผ่นดิน ทำไมไม่โยนปัญหานี้ให้เขาจัดการล่ะพ่ะย่ะค่ะ?"