บทที่ 163 ข้ายังห่างชั้นอีกเยอะ

จางอวี่เมิ่งพันแผลให้หยางเฉียนอย่างชำนาญ แถมยังผูกโบว์ให้อย่างน่ารักน่าชัง

"ง่ายนิดเดียว ก็ใช้ข้าวเก่ามาหมักเหล้า แล้วก็กลั่นเอาแอลกอฮอล์ออกมาสิ"

"แปะ~~~!"

หยางเฉียนตบหน้าผากตัวเอง ข้ามันโง่หรือเปล่าเนี่ย วิธีง่ายๆ แค่นี้ทำไมคิดไม่ออกนะ

"เธอเก่งมาก ข้าวใหม่ราคาแพง ข้าวเก่าจะถูกกว่า ถ้าซื้อเยอะๆ ก็ยิ่งถูกเข้าไปใหญ่ ข้าวที่ขึ้นรานิดหน่อยใช้ได้ไหม?"