บทที่ 166 เมล็ดพันธุ์เหรอ? ฉันมีนะ!

"ปัง~~~!"

หวังเจี้ยนตบโต๊ะดังลั่น ก่อนจะหยิบจอกเหล้าขึ้นมารินให้เถิงจื่อจิ้นด้วยตัวเอง

เขาชูจอกเหล้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย "จื่อจิ้น พูดได้ดี พูดได้ดีจริงๆ! มาๆ ดื่มให้หมดจอกกัน"

"ดี~!"

บรรยากาศในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความคึกคัก ทุกคนต่างก็ผลัดกันซักถามข้อสงสัย พูดคุยกันอย่างออกรส หยางเฉียนเองก็คอยตอบคำถามเหล่านั้น บางเรื่องที่คนอื่นไม่เข้าใจ เขาก็สามารถอธิบายให้กระจ่างได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ