บทที่ 174 บังเอิญเจอคนคุ้นเคย

หร่านหมิงเยว่เห็นดังนั้นก็รู้สึกสนุกขึ้นมาทันที จู้จื่อฟาดพลองตรงดิ่งมาที่หัวของเธอ แต่คงจะเกรงใจอยู่บ้าง ทิศทางของพลองจึงไม่ได้เล็งที่หัว แต่เล็งมาที่ไหล่แทน

หร่านหมิงเยว่ส่ายหน้าเบาๆ จับดาบสองมือ ออกแรงปัดพลองออกไปอย่างแรง แต่จู้จื่อฝึกวิทยายุทธมาหลายปี เมื่อถูกปัดพลองออก เขาก็อาศัยแรงเหวี่ยงให้พลองม้วนรอบคอตัวเอง แล้วตวัดกลับมาฟาดใส่หร่านหมิงเยว่อีกครั้ง

หร่านหมิงเยว่ยิ้มบางๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ย่อตัวหลบ คมดาบก็มาจ่อที่คอของจู้จื่อเรียบร้อยแล้ว

ความเย็นเยียบของใบดาบ ทำให้จู้จื่อเหงื่อแตกพลั่กทันที

"ป... เป็นไปได้ยังไง เจ้าเป็นอัจฉริยะด้านวิทยายุทธหรือไง?" จู้จื่อหน้าเหวอ ไม่อยากจะเชื่อว่าความพยายามหลายสิบปีของตัวเอง จะสู้คนที่เพิ่งฝึกมาแค่ครึ่งปีไม่ได้