บทที่ 176 เรียกฉันว่าขี้มูกโคตรเหนียว

จางอวี่เมิ่งเบ้ปาก รู้สึกว่าตัวเองซวยชะมัด เธอตักน้ำซุปเนื้อขึ้นมาเป่าเบาๆ กลิ่นหอมกรุ่นก็โชยเตะจมูก

"เดี๋ยวก่อน~~~!"

จู่ๆ หยางเฉียนก็คว้ามือเธอไว้

"มีอะไรเหรอ?" จางอวี่เมิ่งถาม

"เห็ดพวกนี้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย..." หยางเฉียนขมวดคิ้วมองเห็ดที่ลอยไปมาในชาม