บทที่ 180 รูปร่างของพลธนู

เวลาผ่านไปค่อนวัน ทุกคนก็มาหยุดพักผ่อนและหาอะไรกินกันที่ชานเมืองของอำเภอแปลกหน้าแห่งหนึ่ง

ตอนแรกหยางเฉียนคิดไว้ซะดิบดีว่า ในเขตหนึ่งย่อมมีเมืองและหมู่บ้าน แต่พอพ้นเขตของตัวเองไปแล้ว ระหว่างเขตกับเขตจะมีผู้คนอาศัยอยู่หรือไม่นั้นยังเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้

ทว่าพอออกเดินทางจริงๆ ถึงได้รู้ว่า ขอแค่เดินทางไปตามถนนหลวง ก็แทบจะไม่มีที่ไหนเลยที่ไร้ผู้คนติดต่อกันเป็นร้อยลี้

น่าเสียดายที่นี่คือเขตชายแดน ถนนหลวงขาดการซ่อมแซมมานาน หยางเฉียนจึงให้เหลาเฉินกับผู้ตรวจการเกาเตรียมวัสดุก่อสร้างไว้ ขอแค่มีวัสดุเพียงพอ อยากจะสร้างอะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น

แสงแดดที่สาดส่องทะลุหน้าต่างกระจกเข้ามาแยงตาหยางเฉียน เขาจึงวางพู่กันลง แล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจก มองสำรวจทิวทัศน์ภายนอกด้วยความสนใจ