บทที่ 182 ผู้ลี้ภัยเกลื่อนกลาด

รถม้าของหยางเฉียนนั้นกว้างขวางมาก ตอนแรกเขากะจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่จางอวี่เมิ่งรู้สึกว่าการต้องนั่งคิดอะไรอยู่แค่สองคนมันน่าเบื่อเกินไป

ดังนั้นเธอจึงรั้งทุกคนให้อยู่ต่อ จากนั้นก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง วางลงบนโต๊ะ แล้วเปิดออก

"ดูสิ นี่อะไร?"

ก้อนไม้สี่เหลี่ยมเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน เซียวอวี้ร้องด้วยความดีใจ "นี่มันไพ่นกกระจอกไม่ใช่หรือเจ้าคะ?"

"เอ๊ะ? เธอรู้จักด้วยเหรอ?" จางอวี่เมิ่งถามอย่างประหลาดใจ