บทที่ 185 นายจูบฉันแล้ว ฉันก็ต้องจูบกลับสิ

หยางเฉียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ในสายตาเธอ ฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"มาๆๆ เธอลองบอกฉันสิว่า คนสติปรกติดีๆ ที่ไหนจะไปสู้มือเปล่ากับหมีสีน้ำตาล?"

หยางเฉียนเกาหัวอย่างเขินๆ ยิ้มแฉ่ง "วางใจเถอะน่า ถ้าเกิดสงครามขึ้นจริงๆ พวกเราก็แค่ออกแรงนิดๆ หน่อยๆ ช่วยวางแผนนิดๆ หน่อยๆ ก็พอ ขอแค่ชนะ เชลยศึกแคว้นซางก็ต้องตกเป็นของฉันไม่ใช่เหรอ?"

จางอวี่เมิ่งถึงบางอ้อ ส่ายหน้าด้วยความทึ่ง ราวกับเพิ่งเคยรู้จักหยางเฉียนเป็นครั้งแรก "นายนี่มันจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ เรื่องแบบนี้ยังจะฉวยโอกาสอีก? นายจะเอาคนตั้งมากมายไปทำอะไรตั้งเยอะแยะ?"

"ทำนาไง"