บทที่ 205 ตราประทับของข้าหาย

หยางเฉียนมุมปากกระตุก เอามือกุมขมับ "เธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง? เฮ้อ เรื่องมันซับซ้อน ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่เรื่องจะทำยังไงให้ได้ประโยชน์สูงสุดจากสถานการณ์นี้"

จางอวี่เมิ่งหัวเราะเยาะ "นายนี่มันเลวจริงๆ ถ้าเป็นในเมืองใหญ่ มีผู้หญิงมาร้องไห้กระซิกๆ แบบนี้ ป่านนี้คงมีผู้ชายเข้าไปโอ๋ตั้งนานแล้ว"

"หึหึ เธออย่าลืมสิว่าตอนนี้เราอยู่ในยุคไหน ไม่ใช่จะว่าเธอนะ เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังกินข้าวเหลืออยู่เลย ไม่รู้จักรักษ์โลกบ้างหรือไง?"

จางอวี่เมิ่งเต้นผางทันที "เรื่องของฉันย่ะ! นายมายุ่งอะไรด้วยเนี่ย จู้จี้ยิ่งกว่าแม่ฉันอีก"

หยางเฉียนไม่สนใจเธอ หันมาวิเคราะห์ข้อมูลต่อ ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ การทำศึกต้องอาศัยความรวดเร็ว ต้องเตรียมแผนรับมือตอนพวกมันซื้อขายกันให้ดี