บทที่ 242 ส่งสาวใช้ไปสักสองคนคงไม่มากไปใช่ไหม

หยางเฉียนส่ายหน้าพลางหัวเราะเยาะ "เจ้าเปลี่ยนข้อเสนอเถอะ จะแต่งงานกับข้าน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก"

"หรือว่าข้าไม่สวยพอ ข้าเคยเป็นถึงหญิงงามอันดับหนึ่งของเผ่าเยว่จือและเผ่าเจี๋ยเชียวนะ"

"นั่นมันเมื่อยี่สิบปีก่อนแล้วมั้ง ลองบอกเหตุผลมาสิว่าทำไมถึงอยากแต่งงานกับข้า" หยางเฉียนขำจนแทบจะกลั้นไม่อยู่

หมัวซ่าสือลุกขึ้นจากพื้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "อวี้จูจื่อพูดถูก ต่อให้เจ้าปล่อยพวกเราไป พวกเราก็คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก สู้ทนมีชีวิตอยู่อย่างอดๆ อยากๆ มิสู้แต่งงานกับเจ้าดีกว่า"

หยางเฉียนเกาหัวอย่างจนปัญญา ยายนี่คิดจะขายตัวเองชัดๆ แต่ก็ต้องดูด้วยสิว่าคนซื้อเขาอยากได้หรือเปล่า ในเมื่อมีสาวน้อยสวยๆ สดใสให้เลือกตั้งมากมาย แล้วเขาจะไปเอาป้าแก่ๆ มาทำไมล่ะ