บทที่ 252 ราบรื่นดุจแพรไหม

ไร้แสงประกายดาบ ไร้เสียงลมพัดผ่าน มีเพียงเสียงผ้าป่านขาดวิ่น

โล่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน รวมถึงเสาไม้ขนาดเท่าแขนที่อยู่ด้านหลังก็ถูกตัดขาดเช่นกัน เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็พบว่ารอยตัดนั้นเรียบกริบราวกับกระจก ไม่มีรอยขรุขระแม้แต่น้อย

ทั้งสองคนต่างเป็นผู้เชี่ยวชาญ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางเฉียนลูบคลำดาบวิเศษในมือไม่หยุด ส่งเสียง "จิ๊ๆ" ด้วยความทึ่ง

ส่วนโอวเย่เซี่ยกลับมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ตบต้นขาตัวเองอย่างเสียดาย "ถ้าเบากว่านี้หน่อยก็คงดี..."

ความเจ็บปวดที่สร้างอาวุธระดับเทพขึ้นมาได้ แต่กลับไม่มีใครใช้งานได้ เป็นสิ่งที่ช่างตีเหล็กทุกคนไม่อาจทนรับได้