บทที่ 263 ขนหนังสือ

บรรยากาศกำลังดี หยางเฉียนจึงสั่งให้บ่าวไพร่ยกโต๊ะอาหารมาไว้ที่ลานฝึกยุทธ์ กินดื่มไปพลาง โยนเศษเนื้อเศษกระดูกให้ลูกเสือลูกหมีกินไปพลาง

ช่างคล้ายกับตอนเด็กๆ ที่ได้กินข้าวกับปู่ย่าตายายที่ต่างจังหวัด ตอนนั้นก็มักจะมีลูกหมาสีน้ำตาลเหลืองวิ่งวนไปมาอยู่ที่เท้าเสมอ

เมื่อท้องฟ้ามืดมิด หลังจากอาบน้ำ อบซาวน่าครบสูตรแล้ว หยางเฉียนก็นอนหนุนแขนตัวเองบนเตียง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ที่แผ่ไอร้อนผ่าว สวมชุดนอนผ้าไหม ก็เดินเข้ามาในห้อง

"แม่นางจางเพิ่งไปไม่ถึงวัน ทำไมเจ้าถึงดูหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้ล่ะ" คริสทิน่าถามด้วยความสงสัย