บทที่ 267 นี่เจ้ากะจะกินคนเลยหรือไง

จางอวี่เมิ่งมองดูท่าทีของทั้งสองคนอย่างแปลกใจ

สือฮว่าไฉรีบสั่งให้ลูกน้องหยิบเนื้อหมูที่ดูดำคล้ำๆ ออกมา จัดการทำความสะอาดด้วยความเสียดาย

ไม่นานนัก เนื้อหมูหอมฉุยชามหนึ่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

จางอวี่เมิ่งที่กินดีอยู่ดีมาตลอดมองดูอย่างรังเกียจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของทั้งสองคน นางก็จำใจต้องฝืนยิ้มและคีบเนื้อกินไปสองสามชิ้น

"อาหารในป่าของพวกเจ้าแย่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" เมื่อเห็นอาหารตรงหน้า จางอวี่เมิ่งก็อดบ่นไม่ได้