บทที่ 290 ซ่อนตัวได้มิดชิดเกินไปแล้ว

"ปัง" เสียงดังสนั่น ร่างของคุณชายลี่ที่มีน้ำหนักเกือบแปดสิบกิโลกรัมถูกถีบกระเด็นไปกระแทกกำแพง ร่วงลงไปกองกับกองฟาง

เขาอ้าปากค้าง สองมือกุมท้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เจ็บก็เจ็บอยู่หรอก แต่ไม่คิดเลยว่าจะรับมือกับไอ้ตุ๊ดนี่ไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

หลังจากพักหายใจครู่หนึ่ง คุณชายลี่ก็ชี้หน้าหยางเฉียนอย่างไม่เชื่อสายตา ร้องด้วยความตกใจ "จะ... เจ้าไอ้ตุ๊ด เจ้าคือหยางเฉียน เจ้าเมืองอวิ๋นทงงั้นรึ"

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของหยางเฉียน "ถ้าเจ้ากล้าเรียกข้าว่าไอ้ตุ๊ดอีกคำเดียว ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าความตายมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น ความเจ็บปวดที่แท้จริงบนโลกใบนี้ คือการอยู่สู้ตายต่างหาก"

เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของคุณชายลี่ หยางเฉียนก็พูดต่อ "ที่นี่มีเครื่องมือทรมานเป็นร้อยชนิด ถ้าเจ้าไม่ยอมปริปากสารภาพ ข้าก็ใจดีพอที่จะจัดให้เจ้าลองวันละชนิด ปีนึงมีสามร้อยหกสิบห้าวัน จะได้ไม่เบื่อ"