บทที่ 297 ผู้มาเยือนไม่ประสงค์ดี

หลังจากทะลุมิติมาถึงได้รู้ว่า เรื่องจริงมันคนละเรื่องกันเลย การที่กองทัพทั้งสองฝ่ายจะมาปะทะกันแบบสูสีนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นฝ่ายหนึ่งแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย ฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่าก็จะคิดหาทางทำลายศัตรูให้ยับเยินโดยที่ตัวเองสูญเสียกำลังพลน้อยที่สุด ส่วนฝ่ายที่อ่อนแอก็จะคิดหาทางเอาชนะด้วยกำลังที่น้อยกว่าให้ได้

แต่หยางเฉียนก็เริ่มสังเกตเห็นว่า ในสงครามยุคโบราณ เพราะการสื่อสารที่ล่าช้า ทำให้หลายๆ ครั้งกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะก็รบกันจนจบไปแล้ว

ฝ่ายที่อ่อนแอกว่าอาจจะพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างห้าวหาญ แต่สุดท้ายก็โดนซัดหมอบกระแตในไม่กี่กระบวนท่า โดนเหยียบย่ำจมดิน ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า เวรเอ๊ย ที่แท้ข้าก็แค่ไก่อ่อนนี่หว่า

ส่วนฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่า บางทียังไม่ได้ออกแรงเต็มที่เลย ศัตรูก็ล้มหมอนเสื่อพิงไปซะแล้ว ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า เชี่ยเอ๊ย ที่แท้ข้าก็โคตรเก่งเลยนี่หว่า