บทที่ 320 ข้าน่ะเป็นคนหัวโบราณนะ

"เมื่อใดที่เขามีความคับแค้นใจ ก็ให้ชี้เป้าไปที่กษัตริย์แคว้นซางและพี่ชายของเขา พอได้จังหวะเมื่อไหร่ ก็ให้ร่วมมือกันทั้งศึกนอกและศึกใน"

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว รู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล แต่ความแค้นที่สุมอกก็ทำให้ขาดสติไปชั่วขณะ

"ตกลงเจ้าค่ะ~~~ ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้"

หยางเฉียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เมืองฝูเยียนเป็นเมืองหลวงที่ตระกูลจ้าวปกครองมาหลายร้อยปี ถึงเขาจะไม่เคยเห็น แต่คนโง่ก็ยังรู้เลยว่ากำแพงเมืองต้องแข็งแกร่งขนาดไหน ถ้าเข้าไปแล้วออกไม่ได้ล่ะก็ งานเข้าแน่

แต่ถ้ามีคนช่วยจากข้างใน ก็คงพอมีทาง