บทที่ 323 ฤดูเก็บเกี่ยวและคนกินคน

เมื่อดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า รวงข้าวฟ่างสีเหลืองอร่ามที่เต็มไปด้วยเมล็ดอวบอ้วนราวกับไข่มุก ก็พากันโค้งคำนับให้ชาวนาผู้ขยันขันแข็งตามสายลมเอื่อย

สายลมพัดผ่านมา รวงข้าวฟ่างก็โอนเอนไปมา คล้ายเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน ใบไม้กระทบกันดัง 'ซวบซาบ'

ด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกทาสและชาวนาที่ช่วยกันบุกเบิกที่ดิน ทุ่งนาที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาจึงเต็มไปด้วยรวงข้าวสีทองอร่ามที่แทบจะกลืนไปกับสีของท้องฟ้า

ชาวนาจำนวนมากคุกเข่าลงบนคันนา ชาวนาเฒ่าบางคนที่ฟันแทบไม่เหลือแล้ว น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อเห็นผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ จนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อก่อนที่ดินมีน้อย หยางเฉียนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แต่ตอนนี้แม้แต่เขาก็ยังตกตะลึง ทำให้นึกถึงคนคนหนึ่งในชาติก่อน (หยวนหลงผิง บิดาแห่งข้าวลูกผสม) จนอดไม่ได้ที่จะจมูกตื้อขึ้นมา