บทที่ 339 ลูกชายโง่ของเศรษฐีที่ดิน

หยางเฉียนเรียกไป๋ลี่ซวงเข้าไปในห้องโถง แล้วทั้งสี่คนก็เริ่มลงมือทานอาหารเช้า

เนื้อแกะชิ้นโตติดมัน ถูกแม่ครัวแล่นเป็นแผ่นบางๆ กำลังดี คีบกินได้สะดวก

เนื้อแกะส่วนใหญ่ถูกนำไปต้มจนเปื่อย จิ้มกับน้ำจิ้มรสเด็ดหลากหลายชนิด รสชาติอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย

น่าเสียดายที่อาหารเลิศรสของเมืองอวิ๋นทงยังไม่แพร่หลายมาถึงที่นี่ ทั้งที่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยลี้ แสดงให้เห็นเลยว่าการคมนาคมในยุคนี้มันยากลำบากขนาดไหน

แต่ก็นะ บางทีหยางเฉียนก็ลืมไปว่านี่คือยุคโบราณ ไม่ใช่แค่การเดินทางที่ลำบาก แต่ต่อให้เรียนรู้วิธีทำอาหารพวกนี้มา ถ้าไม่มีกระทะเหล็กกับหมูตอน ก็ทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรต้นตำรับไม่ได้อยู่ดี