บทที่ 374 สู้ไม่ถอย ไม่ยอมจำนน

เมื่อขบวนเสบียงเดินทางมาถึงกลางช่องเขา หยางเฉียนก็แอบชูธงสีแดงขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ท่อนไม้และก้อนหินถูกผลักไปไว้ในตำแหน่งที่เตรียมไว้

หยางเฉียนตะโกนลั่น "ปล่อย~~~!"

ทันใดนั้น ท่อนไม้ท่อนใหญ่และก้อนหินขนาดเท่าหัวคนก็ร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ถล่มใส่ขบวนเสบียงเบื้องล่าง

ทหารที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางยังไม่ทันได้ตั้งตัว พอแหงนหน้าขึ้นมอง ยังไม่ทันเห็นว่าเป็นอะไร ก็ถูกหินและท่อนไม้ทับจนหัวแบะ สมองกระจาย