บทที่ 405 มอบอำนาจ

หวังเจี้ยนกล่าวด้วยเสียงอันดัง "เมื่อก่อนเมืองอวิ๋นทงเป็นเพียงเมืองหน้าด่านชายแดน ภาษีที่ส่งเข้าคลังหลวงแต่ละปีก็ยังไม่ถึงครึ่งของเมืองทั่วไปด้วยซ้ำ บางปีก็ไม่มีส่ง หรือถ้ามีก็นำไปใช้เป็นเสบียงทหารหมด"

"แต่พอท่านอู่อันจวินไปประจำการที่นั่น เพียงปีเศษๆ ไม่เพียงแต่จะเก็บภาษีได้มากขึ้น แต่ยังปราบปรามซงหนูสามเผ่าจนราบคาบ ตอนนี้กองทัพของเขาเข้มแข็งมาก ข้าคิดว่าควรปล่อยให้ท่านอู่อันจวินจัดการเรื่องนี้เองเถอะ แคว้นเซี่ยของเราไม่ต้องสนับสนุนทั้งกำลังทหารและเสบียงอาหารใดๆ ทั้งสิ้น"

"โคกูรยอเป็นดินแดนที่หนาวเย็นทุรกันดาร ผู้คนดุร้ายป่าเถื่อน และมักจะมีการแก่งแย่งชิงดีกันเอง แม้เราจะไม่ได้ติดต่อกับพวกเขามาหลายสิบปีแล้ว แต่ข้าก็เดาว่าประชากรของพวกเขาน่าจะมีไม่มากนัก ปล่อยให้ท่านอู่อันจวินไปจัดการเองเถอะ"

อ๋องแคว้นเซี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามว่า "พวกท่านเห็นว่าอย่างไร"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็เป็นองค์ชายเจี๋ยที่ก้าวออกมารายงาน "ในเมื่อเสด็จพ่อทรงมีพระราชประสงค์จะให้ท่านอู่อันจวินจัดการเอง ก็ทรงมีรับสั่งเป็นนัยไปสิพ่ะย่ะค่ะ หากเกิดสงครามขึ้นมา ก็ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของท่านอู่อันจวินแต่เพียงผู้เดียว เช่นนี้แคว้นเซี่ยของเราก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ"