บทที่ 120 สิ่งที่ข้าเห็นคือเงินทั้งนั้น

ไม่นาน ห่าวจงไห่ก็หิ้วถังเปล่ากลับมา

โจวตงหนานรีบยื่นมือไปรับมา “ขอโทษจริงๆ นะคะ จะให้มาที่บ้านแล้วยังต้องมาทำงานได้ยังไง?”

“ไม่เป็นไรครับ!” มองดูใบหน้างามที่ขาวนวลของเธอ ห่าวจงไห่ก็อดที่จะเหม่อลอยไปอีกครั้งไม่ได้

เสิ่นโปใจจะหยาบแค่ไหน ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองโจวตงเป่ยแวบหนึ่ง คนบ้าเอ๊ย แกนี่มันชักศึกเข้าบ้านชัดๆ!

โจวตงหนานโดนเขามองจนหน้าแดงไปหมด รู้สึกว่าคนคนนี้ทำไมถึงได้จ้องมองตาไม่กระพริบ เพราะเป็นเพื่อนของน้องชาย ก็ไม่กล้าจะพูดอะไร หันหลังเดินเข้าบ้านไป