บทที่ 142 ตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นแบบนี้แหละ

“นิวซู่กัง!”

นิวซู่กังน้าชายของเซิ่งเซี่ยพอได้ยินว่ามีชื่อตัวเองด้วยก็ตัวอ่อนแทบจะนั่งลงกับพื้น

“จางต้าจวิน!”

จางต้าจวินที่คลานอยู่บนพื้นอยู่ก่อนแล้ว พอได้ยินชื่อตัวเอง ใบหน้าก็ซีดเผือดเหมือนกระดาษ เขารีบตะโกนว่า “ผมบริสุทธิ์นะครับ! บริสุทธิ์!”

จากนั้นก็พุ่งไปหาโจวตงเป่ย “ตงเป่ย! ตงเป่ย! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!”