บทที่ 155 อย่าลืมไปบ้านฉันนะ

ตอนที่โจวตงเป่ยเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย ซุนต้าหม่าป้างก็กำลังนอนอ่านหนังสือการ์ตูนอย่างเพลิดเพลินอยู่บนเตียง

โจวตงเป่ยก็เหลือบมองดูหนังสือ “ไซอิ๋ว”

“สนุกไหม?” เขาถาม

ซุนต้าหม่าป้างก็ก้มหน้าลงแล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า “สนุกเหี้ยอะไร! ซุนหงอคงสะกดเจ็ดนางฟ้าเอาไว้ แต่แม่งไม่ยอมถอดเสื้อผ้าพวกเธอเพื่อขโมยกินลูกท้อ! แกบอกหน่อยสิไอ้คนโง่นี่! โคตรโมโหเลย...”

โจวตงเป่ยก็หัวเราะออกมา