บทที่ 166 จำอะไรไม่ได้เลย

พยาบาลที่กำลังเจาะเลือดก็ชะโงกหน้าออกมาทางหน้าต่าง “มีใครกรุ๊ป O อีกไหม? พวกแกสองคนได้แค่ 400 ซีซีเอง! ไม่พอ!”

โจวตงเป่ยบอกว่า “ไม่มีแล้วครับ! ผมแข็งแรงดี! 500 มิลลิลิตรไม่มีปัญหา!”

“ไม่ได้!” พยาบาลบอก “เจาะได้มากสุดแค่ 400...”

“คุณหมอครับ!” โจวตงเป่ยก็โน้มตัวไปที่หน้าต่าง! มองไปที่คุณหมอผู้หญิงที่พาพวกเขามา “คนที่อยู่ในห้องผ่าตัดคือพ่อของผม! ผมเป็นผู้ชาย! 500 มิลลิลิตรไม่เป็นไรแน่นอน! ได้โปรดเถอะ!”

ซุนกว่างจื้อก็ไม่รู้ว่า 400 ซีซีกับ 500 มิลลิลิตรมันคือเท่าไหร่! แต่การช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า! เขาก็รีบพูดว่า “คุณหมอครับ! พวกเราแข็งแรง! เจาะไปเถอะ! ไม่เป็นไรหรอก!”