บทที่ 170 เขาป่วย

กลางดึกแล้ว! นอกประตูเหล็ก

ห่าวจงไห่ถือถุงกระดาษที่ห่อด้วยน้ำมัน! เขาก็สอดส่องเข้าไปข้างในผ่านซี่กรงเหล็ก! แล้วก็ยิ้มเบา ๆ “ใจกว้างจริง ๆ! ยังหลับลงอีก!”

ชายวัยกลางคนข้าง ๆ ก็หัวเราะ! แล้วก็ลดเสียงลง “ยี่สิบนาที!”

พูดจบเขาก็หันหลังแล้วก็เดินจากไป

ห่าวจงไห่พยายามเปิดประตูให้เบาที่สุด! แต่โจวตงเป่ยก็ยังตื่นอยู่ดี! เขาก็รีบลุกขึ้นนั่ง! เสื้อของหลินจ้าวหยางก็หลุดลงมา! เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวเต็มตัวของเขา