บทที่ 173: พี่ฮวา

ห่าวจงไห่ต้องวุ่นวายจนเกือบจะบ่ายสี่โมงถึงจะเจอหม่าเสี่ยวฮวาที่ลานสเก็ตริมสะพานทางเหนือ

ท่ามกลางเสียงเพลงดิสโก้ที่ดังกระหึ่มจากลำโพงพัง ๆ เขาก็ต้องเคาะรั้วลวดตาข่ายสูง ๆ อย่างแรงแล้วตะโกน "เสี่ยวฮวา? หม่าเสี่ยวฮวา?"

หม่าเสี่ยวฮวาเหมือนงูที่หิวโหย มีคนตามหลังมาเป็นพรวนถึงยี่สิบสามสิบคน และยังมีคนคอยมาต่อแถวอีกเป็นระยะ

เขาได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่ามีคนเรียกตัวเองก็มองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง แล้วก็เห็นห่าวจงไห่ที่เหงื่อท่วมตัว

"เหลาไห่? ฉันล่ะ! นายมาได้ไงเนี่ย!"