บทที่ 181: ค่ำคืนที่สว่างไสว

เหลียงเจี้ยนกั๋วหยิบกระดูกเสือนั้นขึ้นมา กระดูกชิ้นนี้ยาวประมาณตะเกียบ เขาลองชั่งน้ำหนักดูแล้วก็หันมาดูรอยเลื่อย

ภายใต้แสงไฟ เขามองเห็นรูกลวงด้านในคล้ายเส้นเลือดของเสือซึ่งคนอื่นเรียกว่า "ลายลูกอ๊อด"...

"ของดี! ของดีจริง ๆ! ของแบบนี้หายากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อก่อน..." เขาพึมพำกับตัวเอง

โจวตงเป่ยถาม "พี่เขยครับ นี่ของจริงใช่ไหม?"

"ของจริงแน่นอน" เหลียงเจี้ยนกั๋ววางกระดูกเสือลงแล้วดมมือตัวเอง "น้ำหนักก็ใช่ ของจริงจะมีกลิ่นคาวและเหม็นมาก แม้แต่เหล้าที่แช่ก็ยังมีกลิ่นคาวจาง ๆ แต่ถ้าดื่มในฤดูหนาวสักอึกหนึ่ง มันจะทำให้ร่างกายอบอุ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า!"