บทที่ 196 : บทโกงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

สองวันต่อมา รองผู้อำนวยการกองขนส่งไม้แห่งเมือง — ฉีจื่อเฉียง โทรมาที่ที่ว่าการตำบล
พนักงานตัวเล็กของตำบลรีบมาที่บ้านโจวเพื่อเรียกคนออกไป

ตอนนั้นโจวตงเป่ยกำลังนั่งเล่นไพ่บนเตียงอุ่นกับ “เอ้อร์หู” และ “เหล่าพี่ยว”
แต่ละคนแปะเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้เต็มหน้า เหมือนคนป่วยโรคจิตสามคนเล่นป๊อกเด้ง!

ร้านอาหาร “เยี่ยนปินโหลว”
คือภัตตาคารหรูระดับสี่ป้ายทองในใจกลางเมือง

ในงานเลี้ยงครั้งนี้ ฉีจื่อเฉียงแนะนำโจวตงเป่ยอย่างเรียบง่ายที่สุดว่า

“นี่คือเสี่ยวโจวจากสำนักงานของเรา!”