บทที่ 116 แห่กันมา

เมื่อแม่ของเด็กชายเดินลงไปทำเรื่องแอดมิตแล้ว หลิวฮ่าวก็กะจะพาเด็กชายกลับไปรอที่ห้องทำงานของเขา แต่พอหมุนตัวกลับ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตัวเขาเองก็ยังเป็นหนุ่มโสด ห้องทำงานก็มีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรให้เด็กเล่นเลย

ขืนพาไปนั่งรอเฉยๆ ในห้องทำงาน เด็กจะเล่นอะไรล่ะ? ถ้าเกิดเบื่อหรือคิดถึงแม่จนร้องไห้งอแงขึ้นมา เขาจะทำยังไง? เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็เริ่มลังเล แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ปกติพวกผู้หญิงมักจะชอบพกขนมขบเคี้ยวติดกระเป๋าไว้ตลอดไม่ใช่เหรอ? เมื่อคิดได้ หลิวฮ่าวก็หันกลับไปถามหลี่เมิ่งเฉินที่กำลังยุ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล "เมิ่งเฉิน เธอมีขนมติดกระเป๋าบ้างไหม?"

หลี่เมิ่งเฉินที่กำลังตั้งใจจัดการแฟ้มประวัติคนไข้ พอได้ยินหลิวฮ่าวเรียก เธอก็กะจะเงยหน้าขึ้นมาดุเขาสักหน่อย แต่พอเห็นเด็กชายตัวน้อยยืนอยู่ข้างๆ หลิวฮ่าว เธอก็กลืนคำด่าลงคอไปทันที แล้วเปลี่ยนมาส่งยิ้มหวานให้แทน "มีสิคะ รอแป๊บนึงนะ" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็วางงานในมือ แล้วเดินจ้ำอ้าวไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลี่เมิ่งเฉินก็เหมือนกับพยาบาลคนอื่นๆ พอมาถึงโรงพยาบาลก็จะเก็บเสื้อผ้าและกระเป๋าสะพายไว้ในล็อกเกอร์ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดพยาบาลและหมวกพยาบาลก่อนเริ่มงาน พอเลิกงานก็กลับไปเปลี่ยนเป็นชุดปกติ สะพายกระเป๋าแล้วก็กลับบ้าน

หลี่เมิ่งเฉินไม่ได้ปล่อยให้หลิวฮ่าวกับเด็กชายรอนาน ไม่กี่อึดใจเธอก็วิ่งเหยาะๆ ออกมาพร้อมกับช็อกโกแลตและลูกอมในมือ