บทที่ 127 ความจริง

แม่ของหลี่เมิ่งเฉินมองลูกสาวสุดที่รักด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยว่า "แม่ยอมรับว่าพ่อหนุ่มหลิวฮ่าวที่ลูกว่ามา มีนิสัยใจคอและความประพฤติดีกว่าหมิงฮ่าวมาก แต่อย่างนึงที่เขาไม่มีวันเทียบหมิงฮ่าวได้เลย ก็คือ... ฐานะทางสังคม!"

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ ใบหน้าสวยหวานของหลี่เมิ่งเฉินก็แสดงความไม่พอใจออกมาทันที "ฐานะทางสังคม?"

แม่ของเธอพยักหน้ารับ "ใช่จ้ะ ฐานะทางสังคม พ่อหนุ่มหลิวฮ่าวคนนั้นต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางเอื้อมถึงแม้แต่เศษเสี้ยวของตระกูลหานได้หรอก ถึงลูกจะไม่พอใจ แต่นี่แหละคือความจริง คือความจริงของสังคมนี้ บางคนเกิดมาพร้อมกับความเสียเปรียบเพราะฐานะทางบ้าน ต้องดิ้นรนต่อสู้ตั้งแต่จุดต่ำสุดเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่บางคน... แค่เกิดมาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว"

คำอธิบายที่ตรงไปตรงมาของแม่ ทำให้หลี่เมิ่งเฉินเข้าใจความหมายแฝงได้ในทันที แม้จะบอกว่าชื่นชม แต่ลึกๆ แล้วแม่ก็ยังคงดูถูกภูมิหลังที่ยากจนของหลิวฮ่าวอยู่ดี เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์ดื้อรั้นของเธอก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เธอเถียงแม่ฉอดๆ "แม่คะ! ถ้าแม่คิดแบบนั้น งั้นเรามาพนันกันไหมคะ? คอยดูนะ หนูเชื่อว่าหลิวฮ่าวจะต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่ๆ เรื่องอื่นหนูไม่รู้ แต่ในวงการแพทย์ หลิวฮ่าวจะต้องก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้แน่นอน! เป็นไงคะ? แม่กล้าพนันกับหนูไหม?"

อันที่จริง หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน หลี่เมิ่งเฉินกะว่าพอดูรูปหลิวฮ่าวที่แอบถ่ายมาสักพัก เธอก็จะเข้านอนอย่างมีความสุข แต่ใครจะไปคิดว่าคำพูดของแม่จะมาจุดชนวนความดื้อรั้นในตัวเธอ แถมยังทำให้ความอารมณ์ดีของเธอพังทลายลงไม่เป็นท่าอีก