บทที่ 133 คืนที่วุ่นวายอีกคืน

เมื่อหลิวฮ่าวเดินออกมาจากห้องน้ำและได้ยินคำบ่นของหลี่เมิ่งเฉิน เขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก พอรู้ว่าตัวเองติดแหง็กอยู่ในห้องน้ำตั้งสี่สิบนาที เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย มิน่าล่ะ ขาถึงได้ชาดิกขนาดนี้

ยิ่งพอได้ยินว่าซุนเสี่ยวเจี๋ยรอจนแทบจะหลับคาห้องทำงาน หลิวฮ่าวก็ยิ่งรู้สึกผิด เขาจึงรีบแก้ตัวด้วยความรู้สึกผิดว่า "ขอโทษทีนะเมิ่งเฉิน ที่ปล่อยให้เธอกับเสี่ยวเจี๋ยรอตั้งนาน สงสัยฉันจะเหนื่อยเกินไปหน่อย ก็เลยเผลอหลับบนชักโครกไปซะงั้น ถ้าเธอไม่เรียก ฉันก็คงยังไม่ตื่นหรอกเนี่ย ตอนนี้ไม่ได้แค่ขาชานะ สมองก็ยังเบลอๆ อยู่เลย"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินที่ตอนแรกกำลังโกรธจัดก็ใจอ่อนลงทันที เธอรีบเดินเข้าไปประคองแขนเขาด้วยความเป็นห่วง "สองวันนี้คงเหนื่อยมากสินะ ยิ่งเธอเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งด้วยแล้ว ยิ่งต้องใช้พลังงานและสมองมากกว่าพวกฉันตั้งเยอะ คงจะเหนื่อยน่าดูเลย" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็ประคองหลิวฮ่าวไปที่อ่างล้างหน้า แล้วใช้มือเล็กๆ นุ่มนิ่มของเธอช่วยเขาล้างมือ

เมื่อสัมผัสได้ถึงมือนุ่มๆ ของหลี่เมิ่งเฉินที่กำลังถูไถมือของเขา หลิวฮ่าวที่กำลังเหนื่อยล้าก็ถึงกับหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

หลังจากช่วยหลิวฮ่าวล้างมือเสร็จ หลี่เมิ่งเฉินก็ประคองเขากลับไปที่ห้องทำงาน หลิวฮ่าวที่ขายังชาอยู่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เมื่อเห็นซุนเสี่ยวเจี๋ยหลับสนิทอยู่บนโซฟา เขาก็ยิ้มแหยๆ ด้วยความรู้สึกผิด