บทที่ 125 กวาดล้างวอลล์สตรีท

"นั่นก็อีกตั้งครึ่งเดือนเลยนะ"

หวังเสี่ยวชงถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองลู่เหลียงที่ยังคงนิ่งเฉยอย่างสงบ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนสุภาษิตที่ว่า 'ฮ่องเต้ไม่รีบ แต่ขันทีรีบจนตัวสั่น'

"ก็ไม่แน่นะ" ลู่เหลียงยิ้มอย่างมีเลศนัย

"โอ๊ะโยะโหย? มีแผนแล้วเหรอ?" ลูกพี่หวังหูผึ่งด้วยความดีใจ

"ดื่มชาหน่อยไหม?"