บทที่ 142 มิตรภาพระหว่างสุภาพบุรุษ จืดจางดั่งน้ำเปล่า

"โธ่เอ๊ย น่าเบื่อว่ะ กลับไปนอนดีกว่า"

ชายคนนั้นพอได้ยินชื่อลู่เหลียง แววตาฉายแววตกใจ ก่อนจะรีบเผ่นหนีเอาตัวรอดไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าหวังเสี่ยวชงเป็นคนพูด ประโยคนั้นก็คงเป็นแค่คำขู่ฟ่อ แต่ถ้าเป็นลู่เหลียงล่ะก็ หมอนี่มีปัญญาควักเงินหลายร้อยล้านออกมาเล่นได้สบายๆ แถมอาจจะเป็นเงินดอลลาร์ด้วยซ้ำ

ยิ่งเล่นเดิมพันแทงสูงต่ำ ซึ่งโอกาสชนะมัน 50/50 อยู่แล้วแบบนี้ ฝ่ายไหนเงินหนากว่าก็ย่อมเป็นฝ่ายชนะในท้ายที่สุด เขาไม่ได้โง่ถึงขนาดเอาเงินไปละลายน้ำเล่นหรอก

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ไม่ได้ถือสาหาความอะไร ก็แหม หวังเสี่ยวชงแซ่หวัง ไม่ได้แซ่ลู่สักหน่อย แค่ออกโรงสั่งสอนแก้แค้นให้ก็พอแล้ว