บทที่ 153 เลเวอเรจ 20 เท่า

วันที่สามของเทศกาลตรุษจีน ลู่เหลียงออกไปข้างนอกเพื่อนัดเจอเพื่อนสมัยเด็กสองสามคน ตั้งใจจะนั่งคุยสัพเพเหระ จิบเบียร์ฉลองปีใหม่กันให้สนุกสนาน

จากที่เมื่อก่อนเคยคุยกันได้ทุกเรื่อง มาตอนนี้กลับกลายเป็นตั้งวงไพ่นกกระจอกกันแทน แถมวงไพ่เพิ่งจะเริ่มตั้งได้ไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์ตามจิกแบบเอาเป็นเอาตายก็ดังขึ้น ทำลายโอกาสทองที่จะได้เจอหน้ากันปีละครั้งไปจนได้

"เจี้ยนเวย คนที่บ้านนายมันแม่เสือชัดๆ ดุฉิบหายเลย" เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยอย่างทอดถอนใจ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้

"แล้วนายล่ะ?" ลู่เหลียงถามยิ้มๆ

"ฉันน่ะเหรอ? เป็นผู้ชายมันต้องมีมาดสิวะ ฉันพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น ขืนพูดหนึ่ง เธอไม่มีทางกล้าพูดสอง" ทว่าพูดได้ไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ทันทีที่กดรับสาย สีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน "จ้าๆๆ จะกลับเดี๋ยวนี้แหละจ้า"