บทที่ 165 ทำดีต้องให้คนรู้

"แล้วจะอยู่ปักกิ่งกี่วันล่ะ?"

"พรุ่งนี้ก็กลับแล้วล่ะ"

ลู่เหลียงนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าร้านชานม โดยมีจางเถียนอ้ายนั่งซบอยู่ในอ้อมกอด เขาใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้คลึงติ่งหูเธอเบาๆ "ที่อยู่ต่ออีกวันนึง ก็เพราะอยากมาหาเธอนี่แหละ"

เดิมทีเขาจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเก้าโมงครึ่งไว้แล้ว แต่ก่อนจะเดินทางกลับ จู่ๆ ก็นึกถึงจางเถียนอ้ายขึ้นมา

ตั้งแต่แยกกันคราวก่อนก็ผ่านไปสองเดือนกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเธอใช้ชีวิตในคณะละครเวทีไคซินหมาฮัวเป็นอย่างไรบ้าง ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย