บทที่ 167 เสี่ยวเฉินเปิดตัว โปรโมตโต่วอิน

เช้าวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางสายตาละห้อยของจางเถียนอ้าย ลู่เหลียงก็ขึ้นเครื่องบินกลับเซี่ยงไฮ้

เมื่อมาถึงบริษัท ระหว่างทางเดินผ่านโซนออฟฟิศ เขาก็หยุดเดิน แล้วมองไปที่เฉินจิ่นฉุน ซึ่งยังมีหน้าตาใสซื่อเหมือนเด็กนักศึกษาไม่มีผิด

"เธอ ตามฉันมานี่หน่อยสิ"

ลู่เหลียงอดไม่ได้ที่จะหลุดขำ บางทีเขาก็แอบสงสัยเหมือนกันว่า ตัวเองปกป้องลูกน้องดีเกินไปหรือเปล่า

ก็แหม ทำงานมาตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว แต่ในแววตาของเฉินจิ่นฉุนยังคงเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่มีรังสีความกดดันแบบมนุษย์เงินเดือนแผ่ออกมาเลยสักนิด