บทที่ 102: อีกสิบปีข้างหน้า ข้าจะสร้างรากฐานให้เจ้า

“อ๊าก...”

เจิ้งเหวินหลงนึกว่าตัวเองกำลังจะถูกฆ่า

เวินเยว่ก็คิดเช่นนั้น เขาจึงรีบละล่ำละลักห้าม “คุณหนิงครับ ไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ!”

หนิงเฉินไม่พูดจา เขาซัดนิ้วออกไปต่อเนื่องถึง 24 จุด กระแทกเข้าตามจุดชีพจรทั่วร่างของเจิ้งเหวินหลง

เจิ้งเหวินหลงผู้เป็นถึงยอดปรมาจารย์ กลับเป็นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกหนิงเฉินหยิบจับเล่นตามใจชอบโดยไร้ทางขัดขืน